Bir fotoğrafın hikayesi

Bir fotoğrafın hikayesiydi belki de bana bu mısraları yazdıran bu Kasım sabahında. Bazen mısralar da yetmez hayalleri anlatmaya. Ama ben hayallerine inanların taifesindenim.

Gördüğüm bomboş bir sokaktı bu fotoğrafta. Ben o sokağı zihnimde, yüreğimde doldurdum. Adım attım dolaştım hayalimde. Yürüdüm, ıslandım hatta yalnızlıktan üşüdüm bile. Oysa ne çok isterdim karlı bir kış günü ellerimin ceplerim yerine ellerinde olmasını. Avucunda ısıtmaktı isteğim parmaklarımı. Ne çok isterdim soğuk bir kış gecesi bir bardak çayın keyfini birlikte sürmeyi ve aynı nakaratta buluşmayı bir türküde.

Bir kasım patının aniden patlayan hikayesi gibiydi bu fotoğraf.

Ve usulca fotoğrafı doldurmaya başladım. Sokağa seni koydum, beni koydum birde baktık ki sokak biz olmuş.

Zamansız gelen bir sevda gibi soğuk kış gününde bolluk, sıcaklık hissi veren bu çiçeği bir fotoğraf karesinde birleştirdim.

Hazan papatyası dedim ona yani Kasımpatı.  Ben mi ona ayarlıydım o mu bana. Her neyse belki de zamanından çok geç geldi hüznün çiçeği. Mutluluk ve acıyı aynı anda içinde barındıran çiçeklerin en kırılgan güzelliğe sahip olanı. En çok gözlerinde hüznü taşıyan kadınları anlatıyor, bazen de  umutsuz bir aşkın sahibi bir erkeği ikisi de yüreğinde taşıdığı gizli bir acıyı, en olmadık gidişleri, en ağır ayrılıkları yaşarken, en beklenmedik bir anda patlayıveriyor umudun çiçeği, hazan papatyası .

Kasım ayında patlayıveren çiçekleri, ansızın kapınıza gelen aşkı, beklenmedik mutluluğu, geleceğe dair umudu temsil eder.

Kırılganlığına inat kasvetli bir sonbahar akşamında insanın içini aydınlatan, yüzünde gülümsemelerle, sevgiyi, paylaşmayı, sabretmeyi öğreten bir o kadar dirençli, cesur ve kararlı. Tüm çiçeklerin solup yaprak döktüğünde ortaya çıkan, umutların bitmediğini müjdeleyen;

O bir Gül gibi, Lale gibi dayanıksız nazlı değil. O dimdik ayakta duran, zorluklardan yılmadan bıkmadan hayallerden, umutlardan vazgeçmeden toprağına, suyuna ufacık bir dokunuşla çoğalan renk renk açan pırıl prıl parlayan bir bütünün simgesi.

O bütünün içinde kendimizi ararken yolumuza çıkan çiçeklerin en asili kasımpatı zihnimdeki fotoğrafa ne de yakıştı…

ÖZGÜRLÜK İÇİN

Umuda gülümseyen mısralarımız vardı

Her defasında hece hece yazdığımız

Her takvim yaprağını çevirdikçe

Kök saldık, bir avuç yıldız olduk

Gün geldi gökyüzünde dolunay

Bazen Okyanusta fırtına

Kurak topraklarda nehir olduk çağladık

Yeşerttik çatlak toprakları

Serin bir meltem sabahı

Güneşi avuçladık.

Yağmur yemiş toprak misali

Yeniden harmanlandık

Dem tuttuk umutla,aşkla,sevgiyle

Bir avuç güneş, bir yudum su olduk

Özgürlük için.

Ümran Öztürk