ÖLÜM GÜNLERİ GELMİŞ MAÇA GELMİŞLER!

Evet, efendim stada girip elimizde ki pankartı da gören genç bir arkadaş arkadaşına dönerek aynen şöyle dedi: ‘Ölüm günleri gelmiş maça gelmişler!’

Bunu arkadaşına söylerken ben duydum ama muhatap olmadım sadece dönerek yüzüne müstehzi bir eda ile gülümsedim.

Ne diyeyim genç arkadaşa, konu futbol ise demek ki futbol maçına sadece çocuklar ve gençler gelir!

Üzüldüm tabi o anda ama ağız ağıza vermek veya işi daha ileriye götürmek ne banane de benim yaşımdaki hiç kimseye yakışmazdı zaten.

Kem söz sahibinindir deyip geçtim.

Gelelim mevzuumuza, sevgili dostlar bizim Edremit Yeni TOKİ de Edremit Belediyemizin 2022 yılında 65 yaş ve üzeri insanlar için açtığı bir sosyal destek evi var adı da Çınar Evi.

Çınar evi dediğimiz şey 65 yaş üzeri insanların bir araya geldiği çeşitli sosyal etkinliklerin yapıldığı bir mekan.

Sağ olsun Edremit Belediye Başkanımızın himmet ve gayreti ile belirli bir yaş üzeri insanları burada buluşturduğu için kendisine minnettarız .

Biz de bir zamanlar sporun içindeydik, kimimiz oynardık kimimiz seyirciydik ve sporun daha doğrusu futbolun içinde olan insanlardık.

Bu gün bile aynı heyecanı duyduğumuz için Çınar evi mensupları olarak Edremit Belediyemizi dolayısıyla değerli Başkanımız İsmail Say’ın da spora olan ilgi ve alakalarını desteğini  arzı beyan etmek üzere Cumartesi günü oynanan Adıyaman spor maçına küçük bir kafile ile gittik.

Her ne kadar biz de bi uyduruk laf var ya ortaya çıkarana yuh olsun derim.

Neymiş “Yaş yetmiş iş bitmiş” biz de nedense bunu benimsemiş bir millet olarak 60 yaşı biraz geçince o psikoloji ile hayattan el ayak çekeriz. Oysa ki çok yanlış.

Bizim Van spor maçına gelerek desteklememiz bize göre normal ama bir gence göre yanlış olmalı ki “Ölüm günleri gelmiş maça gelmişler” diyebiliyor!

Neyse geçtik yerimize oturduk maçı izlerken daldım gittim zaman tüneline. Nasıl dalmayayım ki 1982-1983 sezonu aklıma geldi. O zaman 30 lu yaşlardaydım ve yine bu tribünlerde otururken yan yana oturduğum arkadaşlarım aklıma geldi.

Kaleye bakıyorum kalede o zaman ki rahmetli Yavuz’u, Nevzat’ı andıran Haydar var ve ben onun şahsında sanki Yavuz’la Nevzat’ı görüyorum sanki.

Arkada oynayan gençlerden birine baktığımda aha diyorum sanki Ali Topraktır. Aha bu Bektaş’tır, Bu Metin’dir

İleriye baktığımda Mehmet, Aral, Köksal, Salih’i görür gibi oluyorum.

Daha sonraları çok değerli futbolcular gelip geçti, ama hafızalarımızda en çok iz bırakan bizi terfi liginden o zamanki Türkiye 2.Ligine çıkaran futbolcular en çok hafızalarımızda kalan futbolcular oldu nedense.

İşte böyle tatlı hayallere dalıp giderken bir yandan da maçı seyrediyorum ve arkadaşlarla birlikte seyrediyoruz haliyle. Onlarda ben de zaman, zaman maçın Seyri içerisinde tezahürat adına hiç de geri kalmadık.

Yıllar sonra da olsa yine Van Spor bizim sevdamız. Dün başkaları vardı bu gün de bunlar var yarında elbet başkaları olacak hayatın kanunu bu.

Tribünde otururken Amigo Nimet geldi aklıma, Şefik geldi, Çimento geldi aklıma. Bu saydığım isimler bizim ilk sevgili amigolarımızdı.

Tabi ki Nimetin emeği ve gayreti çok daha başkaydı. Onu unutmak ne mümkün yine o anda aklıma geldi.

İlk maçımızdı 1.ligde ve biz İskenderun spor ile karşılaşacaktık. O zamanın İskenderun ve Malatya Sporu başa oynuyorlardı. İskenderun sporun hocası da kendisini tüm spor otoritelerine kabullendirmiş rahmetli Kadri Aytaç’tı ve Beşiktaşlı Şaban da o takımda oynuyordu.

Amigo Nimet o gün kapalı da sağ tarafta yer almıştı. İskenderun sahaya çıkınca onunla birlikte Kadri Hocayı da tribüne çağırdı tezahürat falan derken biraz da iltifat  etti ve onları sahaya uğurladı.

Ben de Nimete yakındım ona dönerek;

-Sen amma da yağ çektin niye bu kadar iltifat?

Deyince rahmetli bana dönerek aynen şöyle demişti;

-Gardaş dedi önce yağlayacaksan sonra da dağlayacaksan!

Ve o gün Van sporun 1.ligdeki ilk golünü İlhami Dede attı ise de İskenderun da 1 gol atınca maç berabere bitmişti.

İşte gele gele o günlerden geldik bu günler, O yıllarda 32 yaşındaki ben bu gün 74 yaşındayım ve yine tribündeyim. Ama Tribünlerde benim yaşımda toplasan 20 kişi bulamazsın.

Kuşaklar değişmiş, şimdi torunumuz, oğlumuz yaşındakilerle maç seyrediyoruz.

Dün tribünleri biz idare ederken bu gün tribün liderleri gençler. Bunda bir beis yok. Olması gereken de bu.

İşte o bize laf atan genç bizi tanımaz bizi bilmez bilmez ki bu takımı terfi liginden 2.Lige,

2. Ligden Türkiye 1.Ligine şimdiki Süper Lig’e çıkaran bizlerdik.

Belki de o genç zannetti bu insanlar ne top oynamışlar ne maça gelmişler belki de hayatlarında ilk defa maça geliyorlar zannederek;

“Ölüm günleri gelmiş maça gelmişler” dedi.

Belki de o gün kazara Van spor berabere kalsa veya maazallah kaybetseydi o genç arkadaş işte bu yaşlılar geldiler uğursuzluk getirdiler bu yüzden maç gitti de diyebileceklerdi.

Ama çok şükür Van spor son dakika da olsa tek golle maçı almasını bildi.

Gol de ne kadar sevindiğimi anlatamam.

Sanki 1982 veya 1983 yıllarındaki bir maç gibi geldi ve kendimi o an ki bir genç gibi hissetmedim dersem abartılı olmaz.

2023 yılında 1982’li 1983’lü yılları yaşadım ve kendi kendime hey gidi günler hey demekten de kendimi alamadım.