Palavra Çoğaldı Emmi
Rıdvan Kadeş
Dün meydanlara inmiş yalancının birisi,
Ağzı bal, dili zehir, saçıyor yalanların irisi.
İki cümlesi yetiyor anlamaya gerisi,
Palavraları dinlemeye lüzum kalmadı emmi.
Ağaçları böcek, insanları yalan kemirir,
İhanetçiden başka ne beklenir.
Fitne fesat, toplumları küle çevirir,
Gözler kör gerçeği kimse görmüyor emmi.
Tarlalar yetim kaldı, köyler sesiz ağlar,
Baştan gitmiyor, birçok gasefet var.
Usta gitti, dükkanlar kapalı, kepenkler mezar,
İnsanlar muzdarip, nabız atmıyor emmi.
Boş masallar bitti, kimse yalana kanmıyor artık,
Sabrımız kalmadı bıçağı kemiğe dayadık.
Giden canlarımız için birlikte ağladık,
Palavra, palavra bu yalanla nereye emmi.
Rıdvan'ım, lafa karnımız tok, sabrımız da taşta,
Bu gidişle çare yok, akıl kalmadı başta.
İsyanım dağdan büyük, şikayetim çok paşa,
Umudum can verdi, sabrım tükendi emmi.
