Gurbetin Kıyısında
Rıdvan Kadeş
Garip gönlüm nasıl düştü bu gurbetin yoluna,
Zalim gurbet sonunda kelepçeyi taktı koluma.
Ahlarım patlar, karışır gecenin uğultusuna,
Hasret çöreklenmiş çıkmaz garip gönlümün.
Her şehir biraz daha eksiltir içimi,
Her iktidar biraz daha zorlaştırır geçimi.
Bir yanım gurbet kokar, bir yanım sürgün yeri,
İçi hep yaralıdır garip gönlümün.
Ne dost eli uzanır, ne yâr derman olur,
Gurbet denilen yer insanı sessizce öldürür.
Gülse bile yüzüm, içim kanla dolar,
Sözü suskun kalmıştır, garip gönlümün.
Rıdvan'ım sormazlar nerelisin diye?
Cevap boğazımda düğümlenir, düşer geriye.
Memleketim derim, gözüm dalar maziye,
İki gözü yoldadır garip gönlümün.
