Haber Girişi: 07.10.2021 - 09:52, Güncelleme: 07.10.2021 - 10:49

Mavi Şehrin Kalemleri

 

Mavi Şehrin Kalemleri

Mavi Şehrin Kalemleri
KİME SATAYIM AYŞE ZENGİNOĞLU Koyan koydu beni bin türlü gama Söyle ben bu derdi kime satayım Dike dike bıktım tutmuyor yama Söyle ben bu derdi kime satayım   Örmüşüm bilmeden felek ağını Kara bulut sardı umut dağını Koparsam mı gayri gönül bağını Söyle ben bu derdi kime satayım   Yürekteki sızı vurur derinden Umudum tükendi inan yarından Sanki ciğerimi söktü yerinden Söyle ben bu derdi kime satayım   Yastığı koymadan sabahım diri Beni ağlatanın bende yok yeri Dertler ile kaldım bir kemik deri Söyle ben bu derdi kime satayım   Kalemim kırıldı boş kaldı kağıt Ayşem dertler ile yakıyor ağıt Bir haber yollada efkarım dağıt Söyle ben bu derdi kime satayım   BİR TEK SEN OL SEVGİLİ DERYA GÜLTEKİN Seni yazdı hep arka duvarlar, Badana fırçasından akan kırmızı, Ağlayan kan... Adın, hasretin arka resmiydi.   Şiirler seni yazdı ilmek ilmek dillere, Âşıklar sana yaktı gurbet türkülerini, Şairlerde hep sen oldun sevgili... Aşk’ı senle yaşadı Cemal Safi.   Adında bir mıh gibi asılan Atilla İlhan 'dı Kurtlar sofrasında mecbur kalan Hep sendin, Hep sen oldun sevgili.   Sen oldun, Geceler ardından gün doğmuş sabahlarda Bir gülüşünle gençliğini döndürdüğün Cahit Sıtkı... Yeşillik balkonunda Serenad’ını sunduğu Sen oldun, Hep sen oldun sevgili.   Sana giden yolları kapalı bile bile Her Çarşamba, Sana yazdı vuslat mektuplarını Cemal Süreyya. Nasıl unuttu bir başkasını sevdiğini? Bile bile yalnız seni sevdi, Seni seçti, Hep sen oldun sevgili.   Türkülerde mızraplar seni çaldı sazlara, Yâr denince kalemi düşen Karakoç bile kâğıtlara yazamadı adını, Sebebi Mihriban… Sen oldun, Hep sen oldun sevgili.   Sandıklarda bohça bohça sarılan Sigarada duman duman yakılan Kimi memnu diye yüreklere saklanan Mısra mısra savrulan Hep sen oldun sevgili.   Gâh çiçek çiçek derildin bahçelerde, Gâh gül oldun, soldun hal bilmezler elinde Laf oldun, Söz oldun, Çoğu da ziyan... Hep sen oldun sevgili.   Beklenen hep sen oldun, Gelemediğin saatlerde sitem vurdu satırlar. Yokluğunda Necip Fazıl’ın bulduğu Sevgili... ‘Geçti!’ dedi, istemedi gelmeni, Yokluğunda buldu seni. Bıraktı vehminde gölgeni, Leylasını es geçen Mecnun misali. Senden en güzele açıldı elleri,   Ey Sevgili ’ye... En Sevgili ’ye… Necip bir şairin Sezâ oldu şiiri, Bir tek sen oldun Sevgili, Hep sen ol Sevgili...   AŞKIN A HALİ NİMET TANER “Gözlerimin sadece gözlerinde güzel durduğunu seni görünce anladım” Bu yüzden işte seni sevmenin kendime ne kadar  yakışacağını hesap etmeden sevdim   Bencilliğin hangi zirvesiydi bilmem Onun sevgisi bana yakışıyor diye sevmek şimdi bu hangi tanımın zirvesi onu da bilmem ama benim sevgim en çok sana  yakışıyor diye de sevebilirim seni   güneş ile denizin tan vakti başlayan çığlık kıyamet ayrılık feryatlarını gün boyu( süren )canhıraş kavuşma gayretlerini akşamüstü denk gelişlerinin doğaya yaydığı dingin huzuru siz hiç hissetmemişsiniz   belli ki siz o yüzyıllarda hiç ellerinizi unutmadınız ekine sallanırken orak gibi bedenleriniz siz hiç gözleriniz gözlerinde güzel durduğu için kalanı görmekten vazgeçmemişsiniz   ard arda yıkılıp gelen iki nemli dağ gölgesiydi gözlerin siz o gölgeye yaslanıp hiç sadeleşmemişsiniz   ansızın bastıran kırkiki indi yağmuruymuş aşk siz gençmiş zamanda hiç şemsiyesiz yürümezdiniz korkunun duldasında hiç ıslanmamışsınız   dişlerde parça parça ezilirken pişmanlık siz hiç dudakların o acı dansını seyretmemişsiniz suçüstü edilmemiş hiç bir hatanız vicdanınızca   onarılamayan bir hatanın  ezdiği bedenin nasıl çocuklaştığını nasıl kırılgan bir maddeye dönüştüğünü nasıl küçüldüğünü eskidiğini hiç görmemişsiniz   siz oldurulamayan bir dünyada olgunlaştığınızı sanmışsınız ölgünleşttiğinize bakmadan yaşadım saymışsınız...   SANA YAZIYORUM SALİH KURTULMUŞ Hem sana hem Süphan’a yazıyorum Garabet halime inanma sakın Deli gönlüm bir kararda durmuyor Bir günün içinde bin türlü karar Deli gönlüm bir kararda durmuyor   Ekerim, biçerim, alır satarım Hayal dolu hergün sarar yatarım İşime gelirse, hali tutarım Deli gönlüm bir kararda durmuyor   Hercai şu gönlüm,sözünü tutmaz Alllarım pulllarım, yalanı yutmaz Göz gelir gözüme beni uyutmaz Deli gönlüm bir kararda durmuyor   Lan nasıl unutur bunca kederi Süfliyatta gezer canın her yeri Sesim değiştiği günlerden beri deli gönlüm bir karada durmuyor   Melekmi şeytanmı cinmi neciyim Bunların hepsinden bazan feciyim Biran taşlayıcı hem müjdeciyim Deli gönlüm bir kararda durmuyor   SALİHİ SALİHE anlatan dilim Beni hangi yere koyar bu bilim Ben kendimi tanıyamam sevgilim Deli gönlüm bir kararda durmuyor......Süphan’da   BABAMA MEKTUP SEYFETTİN AVCİ Baba... Bak, kocaman adam oldum, büyüdüm baba, Yalnız ben büyümedim tabi ki dertlerim, kederlerim, hüzünlerim… Çektiğim acılar bile büyüdü. Hatta beklentilerim, hedeflerim de büyüdü baba. Büyümek... Güzel midir? Aslında güzel değilmiş be baba. Bir bilsen baba, kimler üzdü, kimler kırdı, sana hasret olan yüreğimi, Hele azarlayıp hor görenleri, bir bilsen baba. Hani diyorum yeniden silsem her şeyi, son baştan geri dönebilsem en başa, Mesela, yine çocuk olabilsem. Tutsam ellerinden, bayramlarda şeker toplasak, kırlarda özgürce koşsak yalın ayak ve ben terlesem, hani bir de annem sana kızsa, terletmişsin yine çocuğu dese, ya da ne bileyim kuşlara, kedilere yem versek. O masumiyet duygularla, doyasıya sarılabilsem, koklayabilsem… Hatta emekleyerek sana gelebilsem. Ne olursun, al baba! Kırılan kalbimi, hor görülüp aşağılanan sol yanımı, yanağımdan süzülen gözyaşlarımı, sana muhtaç olan beni… Hatta benliğimi de al ve beni yeniden büyüt, o şefkatinle o sevginle, yeniden büyüt baba, ne olursun! Belki bir gün olur da bunları; hatta içimde birikmiş olan yüzlerce, binlerce söylemlerimi bir bir anlatabilsem sana, Ve sen de sadece, evet sadece bağrına basıp, hatta gözlerimin içine bakıp, beni dinlesen. O sıcacık yüreğinin karşısında, mum gibi eriyip gitsem anlattıkça, bir pervane olsan yanı başımda baba, ben yandıkça sen söndürsen yüreğimin yangınını, ben düştükçe sen kaldırsan, namerde muhtaç etmeden önce sen el uzatsan bana, ben ağladıkça sen silsen gözyaşlarımı. Bilirim, her şeyden herkesten ırak yaşamanın ne kadar acı verdiğini, ağlayınca bile gözyaşlarının yüreğine nasıl akıtıldığını, seni sensiz yaşamanın ne kadar acı olduğunu, bilirim baba. Hissettim baba, yaşadım bunları, hem de iliklerime kadar yaşadım gurbeti... Hatta ben; sen üzülme diye okumadım adına yazdığım şiirleri, ağıtlarla birlikte yüreğime gömdüm tüm acıları, tüm hasretleri. Neden mi? Sırf sen ağlarken gözyaşlarına dokunamayacağımdan, sen hüzünlenirken sana doya doya sarılamayacağımdan... Ne bileyim işte, dedim ya baba, Bazen insanın anlatacak o kadar şeyi var ki içinde; dert olmuş, irin olmuş, hatta bazıları kabuk bile bağlamış baba, dokunsan yedi âlemi birden yakacak, sussan içini. Ama konuşup, anlatacak kimsesi yoktur baba, ne yapayım sana da kıyamıyorum işte. Kimsesizlik ne kadar zormuş... Şimdi, şimdi daha iyi anlıyorum seni. Hatırlıyorum bak, bazen sorardım sana, ağlıyor musun baba? Dediğimde, sen: "Yoo, cigaranın dumanı kaçtı gözlerime " derdin. Anlatmak isterdin belki ama sen de o küçücük yüreğime kıyamadın, üzülmesin, dertlenmesin, benim gibi dertlerle büyümesin yavrum der gibi bakar bakar ve susardın, sustukça kanatırdın o güzel yüreğini, sustukça yanaklarından süzülürdü acılar, kederler… Oysa senin de ne çok anlatacakların varmış, senin de kabuk bağlamıştır yüreğindeki o acıların, değil mi baba? Ama senin yapmadıklarını ben yapacağım baba, belki seni üzeceğim ama, olsun… Seni alıp karşıma, anlatacağım tüm anlatamadıklarımı, yaşamak isteyip yaşayamadıklarımı, kabuk bağlayan yaralarımı kanata kanata anlatacağım, anlatacağım baba yarenlerimi, hatta sevdiklerimi bile, belki utanmazsam sevdiğimi bile anlatırım, tabiri caizse dökeceğim içimi... Çünkü beni ancak sen anlarsın baba. Neyse! Aslında nerden başlasam bilemiyorum da. Sadece acılarımı değil aslında, sevinçlerimi, mutluluklarımı başarılarımı da anlatmak isterdim. Baba ile oğul gibi, bir evladın saf duyguları gibi, hatta iki dost gibi, dedim ya baba tıpkı sen ve ben gibi. Sakın, sakın ha! Yadırgama beni baba. Çünkü bende de çarpan bir yürek var. Bende insanım, anlamsız olsa da hatta cigaranın dumanı kaçmasa da bazen, benim de yaşarıyor gözlerim... Yani duygulanabiliyorum, çünkü bir evladım ve hatta en önemlisi ben de bir babayım... Unutma baba, sadece babalar özlemiyor, sadece babalar sevmiyor, sadece babalar ağlamıyor... Evlatlar da özlüyor, evlatlar da seviyor, hatta evlatlar da ağlıyor baba... Aslında, tüm keşkeleri silip attım hayatımda, Ama bazen, ben bile şu köhne dünyada beni anlayan, dinleyen biri olsa keşke, diyorum. Ha unutmadan, dalga geçerler diye anlatmıyorum içimdeki söylemleri, o yüzden içime dökerek gözyaşlarımı, susuyorum baba. Aslında bir bilseler suskunluğumun nedenini. Oysa alıp kem vursam suskunluğuma, özgürleştirsem dilimdeki sözcükleri, azat etsem yutkunduğum kelimeleri, emin ol baba emin ol, ömrümün en büyük ihtilali olur. Ya da bir bir anlatsam kendimi, açsam tüm duygularımı sana, belki de sessiz sessiz kocaman bir devrim olur hayatımda. Bilmem, belki dersin ki "İNSAN BU YAŞA GELİNCE Mİ ANLAR?" Bilmem baba, belki...   GÜNAYDIN SONBAHAR ŞENAY TEK Bugün yine soğuksun sanırım, Henüz çıkmadım yataktan. Ağaçların sağa sola savrulmasından Birazda rüzgarlı olduğunu düşünüyorum. Yatak odamın penceresinden kayısı ağacımızın tepesi görünüyor. Sararmış, bazısı kırmızıya çalmış yaprakları hala öyle çokki. Üzerimde yorgan ve battaniye, Hırka giymiştim pijamamın üzerine, ayaklarımda patikler, tek çorap hiç ısıtmıyor ayaklarımı. Kömür bitmiş Heralde, Yoksa annem uyanır uyanmaz yakardı sobamızı. Babamı çoktandır evde görüyorum, elinde çay bardağı kanepede otururken. Gözü pencerede bedeni kanepede, Biliyorum ruhu çookk uzak yerlerde. Hep Almanyaya gitmek istemiş, İki tarlayla hangimizin karnı doyacak demiş dedeme. Dedem derin kök salmış köyüne köylüsüne. Gavurun memleketinde neydicen  dede toprağını ek biç aç mı galiciin, demiş. Babamın dedesi varlıklı adammış, köyün tarlalarının yarısı onlarinmiş. Ama yedi çocuk, büyümüş evlenmiş tarlalar bölünmüş. Babam Ne zaman o günleri ansa, _ahh bubam irahmatli ne oguttu beni nede Alamanyaya saldı. Daha on sekuzumde  başımı bağladı ikide tarla verdi çalış gazan didi. Ben dert değalde el gizininda ganni bek doymadı. Zengin parasiynan fakir bebasiynan oynarmis,bende bebalariminan oynadım,derdi. Bir sigara sardı en ucuzundan tütünü. Anneme seslendi, uyanmadımı o gız, galksinda isicak bi çay içsin içi ısınır. Ganninizi doyurun benim canım bisey isdemiyo, Bi dolanıp geliim. Annem uyanık olduğumu biliyor, az önce kapımın önünden geçerken başını uzattı odaya, bisey bırakıyormuş gibi dolabı açtı kapadı, bir eliyle battaniyeyi ayaklarıma sardı. Bilir ayaklarımın hiç ısınmadığını. Ah annem benim varlığıyla yokluğu bir, yaşamakla ölmek arasında bir çizgi çekmiş kendince, dengede durmaya çalışan ip canbazi gibi. Ne yaşamaya cesareti var ne ölmeyi arzuluyor. Eli iş tutan abilerim İstanbula gittiler.Babam hiç karışmadı kararlarına, belki kendi yapamadıklarını oğulları yapardı. Dördü de evlendi oralarda, herkes kendi düzenini kurdu, eşleri de çalışıyormuş. Üç abim de eşleriyle bikere geldiler köye, hafta sonu kalıp gittiler hemen. Bir daha gelmediler ama arada telefon ediyorlar, o da yetiyor bizimkilere. Bir abim hiç gelmedi, hep babama kızardı bizi fakirliğe sen mahkum ettin diye. Babam ses etmedi hiç, çok ağrına gidiyordu abimin azarlamalari ama ağzını açıp tek laf etmezdi. Arada bir anneme dertlenirken duyardım kırgınlığını. _uşahlar haklı haklı olmasinada, emme elimden de bişii gelmiiki, bubam el vermedi ki Bi belimi dogruldam, ne isdedimse önüme set godu irahmatli. Göy yerinden başkaca bi yer bilmiim. İki çorah darla ekki ekebiliisen biçki biçebiliisen. Bah kömür de alamadık bu yıl. Biz neyse de Şuncagaz gıza yazzih. Bugün yine soğuk sonbahar, annemin elleri sıcak, ayaklarımı sararken battaniyeyle hissettim. Çay da sıcaktır, annemle kahvaltı edeyim kalkıp. Ev soğuk, sonbahardan beter. Kışa babam ne eder bulur kömür parasını. Bu yıl ilkokul bitiyor, kasabada ortaokula gonderirmi acep babam. Okumayı çok sevdiğimi biliyor ama parası yok babamın. Olsaydı kömür alırdı zaten, ayaklarımın üşüdüğünü bilir babam....
Mavi Şehrin Kalemleri

KİME SATAYIM

AYŞE ZENGİNOĞLU

Koyan koydu beni bin türlü gama

Söyle ben bu derdi kime satayım

Dike dike bıktım tutmuyor yama

Söyle ben bu derdi kime satayım

 

Örmüşüm bilmeden felek ağını

Kara bulut sardı umut dağını

Koparsam mı gayri gönül bağını

Söyle ben bu derdi kime satayım

 

Yürekteki sızı vurur derinden

Umudum tükendi inan yarından

Sanki ciğerimi söktü yerinden

Söyle ben bu derdi kime satayım

 

Yastığı koymadan sabahım diri

Beni ağlatanın bende yok yeri

Dertler ile kaldım bir kemik deri

Söyle ben bu derdi kime satayım

 

Kalemim kırıldı boş kaldı kağıt

Ayşem dertler ile yakıyor ağıt

Bir haber yollada efkarım dağıt

Söyle ben bu derdi kime satayım

 

BİR TEK SEN OL SEVGİLİ

DERYA GÜLTEKİN

Seni yazdı hep arka duvarlar,

Badana fırçasından akan kırmızı,

Ağlayan kan...

Adın, hasretin arka resmiydi.

 

Şiirler seni yazdı ilmek ilmek dillere,

Âşıklar sana yaktı gurbet türkülerini,

Şairlerde hep sen oldun sevgili...

Aşk’ı senle yaşadı Cemal Safi.

 

Adında bir mıh gibi asılan

Atilla İlhan 'dı

Kurtlar sofrasında mecbur kalan

Hep sendin,

Hep sen oldun sevgili.

 

Sen oldun,

Geceler ardından gün doğmuş sabahlarda

Bir gülüşünle gençliğini döndürdüğün

Cahit Sıtkı...

Yeşillik balkonunda Serenad’ını sunduğu

Sen oldun,

Hep sen oldun sevgili.

 

Sana giden yolları kapalı bile bile

Her Çarşamba,

Sana yazdı vuslat mektuplarını Cemal Süreyya.

Nasıl unuttu bir başkasını sevdiğini?

Bile bile yalnız seni sevdi,

Seni seçti,

Hep sen oldun sevgili.

 

Türkülerde mızraplar seni çaldı sazlara,

Yâr denince kalemi düşen

Karakoç bile kâğıtlara yazamadı adını,

Sebebi Mihriban…

Sen oldun,

Hep sen oldun sevgili.

 

Sandıklarda bohça bohça sarılan

Sigarada duman duman yakılan

Kimi memnu diye yüreklere saklanan

Mısra mısra savrulan

Hep sen oldun sevgili.

 

Gâh çiçek çiçek derildin bahçelerde,

Gâh gül oldun, soldun hal bilmezler elinde

Laf oldun,

Söz oldun,

Çoğu da ziyan...

Hep sen oldun sevgili.

 

Beklenen hep sen oldun,

Gelemediğin saatlerde sitem vurdu satırlar.

Yokluğunda Necip Fazıl’ın bulduğu

Sevgili...

‘Geçti!’ dedi, istemedi gelmeni,

Yokluğunda buldu seni.

Bıraktı vehminde gölgeni,

Leylasını es geçen Mecnun misali.

Senden en güzele açıldı elleri,

 

Ey Sevgili ’ye...

En Sevgili ’ye…

Necip bir şairin Sezâ oldu şiiri,

Bir tek sen oldun Sevgili,

Hep sen ol Sevgili...

 

AŞKIN A HALİ

NİMET TANER

“Gözlerimin sadece gözlerinde güzel durduğunu seni görünce anladım”

Bu yüzden işte seni sevmenin

kendime ne kadar  yakışacağını hesap etmeden sevdim

 

Bencilliğin hangi zirvesiydi bilmem

Onun sevgisi bana yakışıyor diye sevmek

şimdi bu hangi tanımın zirvesi onu da bilmem ama benim sevgim en çok sana  yakışıyor

diye de sevebilirim seni

 

güneş ile denizin tan vakti başlayan çığlık kıyamet ayrılık feryatlarını

gün boyu( süren )canhıraş kavuşma gayretlerini

akşamüstü denk gelişlerinin doğaya yaydığı

dingin huzuru siz hiç hissetmemişsiniz

 

belli ki siz o yüzyıllarda hiç ellerinizi unutmadınız

ekine sallanırken orak gibi bedenleriniz

siz hiç gözleriniz gözlerinde güzel durduğu için kalanı görmekten vazgeçmemişsiniz

 

ard arda yıkılıp gelen iki nemli dağ gölgesiydi gözlerin

siz o gölgeye yaslanıp hiç sadeleşmemişsiniz

 

ansızın bastıran kırkiki indi yağmuruymuş aşk

siz gençmiş zamanda hiç şemsiyesiz yürümezdiniz

korkunun duldasında hiç ıslanmamışsınız

 

dişlerde parça parça ezilirken pişmanlık

siz hiç dudakların o acı dansını seyretmemişsiniz

suçüstü edilmemiş hiç bir hatanız vicdanınızca

 

onarılamayan bir hatanın  ezdiği bedenin nasıl çocuklaştığını

nasıl kırılgan bir maddeye dönüştüğünü

nasıl küçüldüğünü eskidiğini hiç görmemişsiniz

 

siz oldurulamayan bir dünyada olgunlaştığınızı sanmışsınız

ölgünleşttiğinize bakmadan

yaşadım saymışsınız...

 

SANA YAZIYORUM

SALİH KURTULMUŞ

Hem sana hem Süphan’a yazıyorum

Garabet halime inanma sakın

Deli gönlüm bir kararda durmuyor

Bir günün içinde bin türlü karar

Deli gönlüm bir kararda durmuyor

 

Ekerim, biçerim, alır satarım

Hayal dolu hergün sarar yatarım

İşime gelirse, hali tutarım

Deli gönlüm bir kararda durmuyor

 

Hercai şu gönlüm,sözünü tutmaz

Alllarım pulllarım, yalanı yutmaz

Göz gelir gözüme beni uyutmaz

Deli gönlüm bir kararda durmuyor

 

Lan nasıl unutur bunca kederi

Süfliyatta gezer canın her yeri

Sesim değiştiği günlerden beri

deli gönlüm bir karada durmuyor

 

Melekmi şeytanmı cinmi neciyim

Bunların hepsinden bazan feciyim

Biran taşlayıcı hem müjdeciyim

Deli gönlüm bir kararda durmuyor

 

SALİHİ SALİHE anlatan dilim

Beni hangi yere koyar bu bilim

Ben kendimi tanıyamam sevgilim

Deli gönlüm bir kararda durmuyor......Süphan’da

 

BABAMA MEKTUP

SEYFETTİN AVCİ

Baba...

Bak, kocaman adam oldum, büyüdüm baba,

Yalnız ben büyümedim tabi ki dertlerim, kederlerim, hüzünlerim…

Çektiğim acılar bile büyüdü.

Hatta beklentilerim, hedeflerim de büyüdü baba.

Büyümek...

Güzel midir?

Aslında güzel değilmiş be baba.

Bir bilsen baba, kimler üzdü, kimler kırdı, sana hasret olan yüreğimi,

Hele azarlayıp hor görenleri, bir bilsen baba.

Hani diyorum yeniden silsem her şeyi, son baştan geri dönebilsem en başa,

Mesela, yine çocuk olabilsem.

Tutsam ellerinden, bayramlarda şeker toplasak, kırlarda özgürce koşsak yalın ayak ve ben terlesem, hani bir de annem sana kızsa, terletmişsin yine çocuğu dese, ya da ne bileyim kuşlara, kedilere yem versek.

O masumiyet duygularla, doyasıya sarılabilsem, koklayabilsem…

Hatta emekleyerek sana gelebilsem.

Ne olursun, al baba! Kırılan kalbimi, hor görülüp aşağılanan sol yanımı, yanağımdan süzülen gözyaşlarımı, sana muhtaç olan beni…

Hatta benliğimi de al ve beni yeniden büyüt, o şefkatinle o sevginle, yeniden büyüt baba, ne olursun!

Belki bir gün olur da bunları; hatta içimde birikmiş olan yüzlerce, binlerce söylemlerimi bir bir anlatabilsem sana,

Ve sen de sadece, evet sadece bağrına basıp, hatta gözlerimin içine bakıp, beni

dinlesen.

O sıcacık yüreğinin karşısında, mum gibi eriyip gitsem anlattıkça,

bir pervane olsan

yanı başımda baba, ben yandıkça sen söndürsen yüreğimin yangınını,

ben düştükçe sen kaldırsan, namerde muhtaç etmeden önce sen el uzatsan bana, ben ağladıkça sen silsen gözyaşlarımı.

Bilirim, her şeyden herkesten ırak yaşamanın ne kadar acı verdiğini, ağlayınca bile gözyaşlarının yüreğine nasıl akıtıldığını, seni sensiz yaşamanın ne kadar acı olduğunu, bilirim baba.

Hissettim baba, yaşadım bunları, hem de iliklerime kadar yaşadım gurbeti...

Hatta ben; sen üzülme diye okumadım adına yazdığım şiirleri, ağıtlarla birlikte yüreğime gömdüm tüm acıları, tüm hasretleri.

Neden mi? Sırf sen ağlarken gözyaşlarına dokunamayacağımdan, sen hüzünlenirken sana doya doya sarılamayacağımdan...

Ne bileyim işte, dedim ya baba,

Bazen insanın anlatacak o kadar şeyi var ki içinde; dert olmuş, irin olmuş, hatta bazıları kabuk bile bağlamış baba, dokunsan yedi âlemi birden yakacak, sussan içini.

Ama konuşup, anlatacak kimsesi yoktur baba, ne yapayım sana da kıyamıyorum işte.

Kimsesizlik ne kadar zormuş...

Şimdi, şimdi daha iyi anlıyorum seni.

Hatırlıyorum bak, bazen sorardım sana, ağlıyor musun baba? Dediğimde, sen: "Yoo, cigaranın dumanı kaçtı gözlerime " derdin.

Anlatmak isterdin belki ama sen de o küçücük yüreğime kıyamadın, üzülmesin, dertlenmesin, benim gibi dertlerle büyümesin yavrum der gibi bakar bakar ve susardın, sustukça kanatırdın o güzel yüreğini, sustukça yanaklarından süzülürdü acılar, kederler…

Oysa senin de ne çok anlatacakların varmış, senin de kabuk bağlamıştır yüreğindeki o acıların, değil mi baba?

Ama senin yapmadıklarını ben yapacağım baba, belki seni üzeceğim ama, olsun…

Seni alıp karşıma, anlatacağım tüm anlatamadıklarımı, yaşamak isteyip

yaşayamadıklarımı, kabuk bağlayan yaralarımı kanata kanata anlatacağım, anlatacağım baba yarenlerimi, hatta sevdiklerimi bile, belki utanmazsam sevdiğimi bile anlatırım, tabiri caizse dökeceğim içimi...

Çünkü beni ancak sen anlarsın baba.

Neyse!

Aslında nerden başlasam bilemiyorum da.

Sadece acılarımı değil aslında, sevinçlerimi, mutluluklarımı başarılarımı da anlatmak isterdim.

Baba ile oğul gibi, bir evladın saf duyguları gibi, hatta iki dost gibi, dedim ya baba tıpkı sen ve ben gibi.

Sakın, sakın ha! Yadırgama beni baba.

Çünkü bende de çarpan bir yürek var. Bende insanım, anlamsız olsa da hatta cigaranın dumanı kaçmasa da bazen, benim de yaşarıyor gözlerim...

Yani duygulanabiliyorum, çünkü bir evladım ve hatta en önemlisi ben de bir babayım...

Unutma baba, sadece babalar özlemiyor, sadece babalar sevmiyor, sadece babalar ağlamıyor...

Evlatlar da özlüyor, evlatlar da seviyor, hatta evlatlar da ağlıyor baba...

Aslında, tüm keşkeleri silip attım hayatımda,

Ama bazen, ben bile şu köhne dünyada beni anlayan, dinleyen biri olsa keşke, diyorum.

Ha unutmadan, dalga geçerler diye anlatmıyorum içimdeki söylemleri, o yüzden içime dökerek gözyaşlarımı, susuyorum baba.

Aslında bir bilseler suskunluğumun nedenini.

Oysa alıp kem vursam suskunluğuma, özgürleştirsem dilimdeki sözcükleri, azat etsem yutkunduğum kelimeleri, emin ol baba emin ol, ömrümün en büyük ihtilali olur.

Ya da bir bir anlatsam kendimi, açsam tüm duygularımı sana, belki de sessiz sessiz kocaman bir devrim olur hayatımda.

Bilmem, belki dersin ki "İNSAN BU YAŞA GELİNCE Mİ ANLAR?"

Bilmem baba, belki...

 

GÜNAYDIN SONBAHAR

ŞENAY TEK

Bugün yine soğuksun sanırım,

Henüz çıkmadım yataktan.

Ağaçların sağa sola savrulmasından

Birazda rüzgarlı olduğunu düşünüyorum.

Yatak odamın penceresinden kayısı ağacımızın tepesi görünüyor.

Sararmış, bazısı kırmızıya çalmış yaprakları hala öyle çokki.

Üzerimde yorgan ve battaniye,

Hırka giymiştim pijamamın üzerine, ayaklarımda patikler, tek çorap hiç ısıtmıyor ayaklarımı.

Kömür bitmiş Heralde,

Yoksa annem uyanır uyanmaz yakardı sobamızı.

Babamı çoktandır evde görüyorum, elinde çay bardağı kanepede otururken.

Gözü pencerede bedeni kanepede,

Biliyorum ruhu çookk uzak yerlerde.

Hep Almanyaya gitmek istemiş,

İki tarlayla hangimizin karnı doyacak demiş dedeme.

Dedem derin kök salmış köyüne köylüsüne.

Gavurun memleketinde neydicen  dede toprağını ek biç aç mı galiciin, demiş.

Babamın dedesi varlıklı adammış, köyün tarlalarının yarısı onlarinmiş. Ama yedi çocuk, büyümüş evlenmiş tarlalar bölünmüş.

Babam Ne zaman o günleri ansa,

_ahh bubam irahmatli ne oguttu beni nede Alamanyaya saldı. Daha on sekuzumde  başımı bağladı ikide tarla verdi çalış gazan didi.

Ben dert değalde el gizininda ganni bek doymadı. Zengin parasiynan fakir bebasiynan oynarmis,bende bebalariminan oynadım,derdi.

Bir sigara sardı en ucuzundan tütünü. Anneme seslendi, uyanmadımı o gız, galksinda isicak bi çay içsin içi ısınır. Ganninizi doyurun benim canım bisey isdemiyo, Bi dolanıp geliim.

Annem uyanık olduğumu biliyor, az önce kapımın önünden geçerken başını uzattı odaya, bisey bırakıyormuş gibi dolabı açtı kapadı, bir eliyle battaniyeyi ayaklarıma sardı. Bilir ayaklarımın hiç ısınmadığını.

Ah annem benim varlığıyla yokluğu bir, yaşamakla ölmek arasında bir çizgi çekmiş kendince, dengede durmaya çalışan ip canbazi gibi. Ne yaşamaya cesareti var ne ölmeyi arzuluyor.

Eli iş tutan abilerim İstanbula gittiler.Babam hiç karışmadı kararlarına, belki kendi yapamadıklarını oğulları yapardı. Dördü de evlendi oralarda, herkes kendi düzenini kurdu, eşleri de çalışıyormuş. Üç abim de eşleriyle bikere geldiler köye, hafta sonu kalıp gittiler hemen. Bir daha gelmediler ama arada telefon ediyorlar, o da yetiyor bizimkilere. Bir abim hiç gelmedi, hep babama kızardı bizi fakirliğe sen mahkum ettin diye. Babam ses etmedi hiç, çok ağrına gidiyordu abimin azarlamalari ama ağzını açıp tek laf etmezdi. Arada bir anneme dertlenirken duyardım kırgınlığını.

_uşahlar haklı haklı olmasinada, emme elimden de bişii gelmiiki, bubam el vermedi ki Bi belimi dogruldam, ne isdedimse önüme set godu irahmatli. Göy yerinden başkaca bi yer bilmiim.

İki çorah darla ekki ekebiliisen biçki biçebiliisen.

Bah kömür de alamadık bu yıl. Biz neyse de Şuncagaz gıza yazzih.

Bugün yine soğuk sonbahar, annemin elleri sıcak, ayaklarımı sararken battaniyeyle hissettim. Çay da sıcaktır, annemle kahvaltı edeyim kalkıp. Ev soğuk, sonbahardan beter. Kışa babam ne eder bulur kömür parasını. Bu yıl ilkokul bitiyor, kasabada ortaokula gonderirmi acep babam. Okumayı çok sevdiğimi biliyor ama parası yok babamın. Olsaydı kömür alırdı zaten, ayaklarımın üşüdüğünü bilir babam....

Habere ifade bırak !
Habere ait etiket tanımlanmamış.
Okuyucu Yorumları (0)

Yorumunuz başarıyla alındı, inceleme ardından en kısa sürede yayına alınacaktır.

Yorum yazarak Topluluk Kuralları’nı kabul etmiş bulunuyor ve vansesigazetesi.com sitesine yaptığınız yorumunuzla ilgili doğrudan veya dolaylı tüm sorumluluğu tek başınıza üstleniyorsunuz. Yazılan tüm yorumlardan site yönetimi hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.
Sitemizden en iyi şekilde faydalanabilmeniz için çerezler kullanılmaktadır, sitemizi kullanarak çerezleri kabul etmiş saylırsınız.