İlk adımı atmak bu kadar zor mu?

Dünya; İlk adımı atmaktan korkan insanlar la dolu.

İlk adımı atmak,o kadar zormu?Aslında zor olan ilk adımı atmamak.Hadi hayata ilk adımı atmak senin elinde değil,ya hayatın içindeki adımları atmak kimin elinde? ilk adımları atmak! İlkokula başlamak kadar kısmen heyecanlı ve kısmen gergin,sonuç isteğe bağlı 

çözüm veya çözümsüzlükler.

Okuyucularım arasında,Su tesisatçısın dan Öğretmen

Doktor,mühendis,ticaret erbabı,sanayici,emekli her

kesimden meslek grubundan insan var ve onlara tek 

tek sorsam,sizlerinde böyle bir korkunuz,veya yapama

dığınız,ilk ben olmamalıyım dedikleriniz var mı?, hepimizin ayrı ayrı ilk adımı atacak korkularının olduğu bir hikayeleri muhakkak vardır. 

Hayat, aslında bir dizi "ilk"lerden ibaret. İlk nefesle başlayan bu maraton; ilk okul günü, ilk iş görüşmesi, ilk "seni seviyorum" ya da hayallerimizdeki o projeye başladığımız o kritik sabahla devam ediyor. Ancak bu ilk lerin ortak bir paydası var ki, ne kadar başarılı,aktif,

cesur,zengin ya da deneyimli olursak olalım hepimizin boğazında aynı düğümü oluşturan şey,o ilk adım…

Dünyanın en büyük şirketlerini yöneten bir CEO’dan, üniversiteye yeni başlayan bir gence; bir emekliden, hayatını sil baştan kurmaya çalışan  gençlere kadar herkes; o eşikte bir süre bekliyor. O eşiğin adı; bu korku ve tahammül sınırı,bıkkınlık sendromu,hayattan kopma yanlızlaşma hissi,tekrarlama,reddedilme gibi bilinmezliklerin içinde olanlar, tümü HEP İLKADIM..

KORKUSU..

Çevremde Namaza başlamak için,ilk adımı atma korkusu olan….insanların olduğunu,onlar için de,

diğer insanlar için de,duada ısrarcı olduğumu da buradan yeri gelmişken bilmeleri gerek.

Korkunun rengi değişse de tadı hep aynı,Her kesimden 

insanın korkusu farklı bir kılıfa bürünür ama özü aynıdır

Gençler için,"Ya başaramazsam, ya alay konusu olursam?(TV yarışmasının birinde hep söylenen korku

ilk soruyu geçmek) endişesi”gibi..

Aile içi küskünlükler,kendini büyük görme,önce o gibi gibi zihinsel harabiyat,bu adımın önüne her zaman bir set çeker.

Peki, neden bu kadar ilk adım olmadan korkuyoruz? Çünkü ilk adım, kontrolü bırakmak demektir. Ayağımızı bastığımız o sağlam zeminden feragat edip, henüz alışık olmadığımız bir boşluğa adım atmaktır. Zihnimiz bizi korumak adına senaryolar üretir; en kötüsünü hayal ettirir."Rezillik,başarısızlık,vakit kaybı",neden hep 

ben gibi kelimeler uçuşur zihinde, ama o ilk adımı atacak olan bacaklardaki titreme, hep baki kalır.

Yola çıkana yol görünür," der kadim bir söz. Yol, biz evde oturup plan yaparken değil; tozun toprağın içine girdiğimizde, rüzgarı yüzümüzde hissettiğimizde açılır ve o ilkadım atıldığında sihirli bir şey olur: Korku ve akıl durgunluğu yerini eyleme bırakır. Belirsizlik,deneyim,

donanım icraata dönüşür.

İşte fikrim bu,işte tuttuğum takım bu,işte bu partinin

yandaşıyım,işte bu sporcunun,sanatçının hayranıyım,

işte şeyhimiz,işte hocamız,işte bu adam;adam gibi adamdı dedikten sonra,performanslarını,oyun kurucu

başarılarını,ideallerini kaybedip yeni bir düşük kişiliğe büründüklerinde,yeni bir oyun kurucu role kendilerini kaptırdıklarında,onlara bir çizik atmanın,ilk adımını

atmada ki maharetle de kendimize yeni bir çığlık ödülü

vermiş,ilk adımı atmış sayılırız.

Korkunun en büyüğü,ne derler acaba da saklı,Acaba da saklı olan şeyler: kendimize,şehrimize,ülkemize,

dinimize,dostluğa,akrabalığa,inancın tam ise mahşer sorgusuna,kul hakkına sokup zarar vermiyorsa,

çekinmeden ilk adımı at ve asla arkana bakma..dörtnal 

ahengiyle.

Kolay mı İlk adımı atmak?,bazı durumlarda değil,ama affetmede akarsu olacaksak!! Bazı meselede;..doğru davranışlar,doğru konuşmalar,doğru itiraflar, doğru 

pişmanlıklar göründüğünde yol arkadaşı,.. sevabında kol kola,.. sıkıntısın da yanıbaşında,..yenilir yutulmasında,sabırla zamanı müdahil etmekle ilk adıma geçebiliriz.Mesela..

Yazılması ve atılması gerek çığlıklar,kendine inanan,

güvenen,atılım ve cesaretiyle,mütemadiyen ilk adımı atma cesaretini gösterenlerin hikayeleriyle yazılıyor,

değerli okurlarım.