Hakikatin Aynası: Vicdan
Gülcan Kuş
Döner zaman geceyle gündüzle,
İnsan seyreder fanî bir yüzle.
Bir avuç heves büyür de hırsla,
Zincir vurur kalbe kara yükle.
Sözünü gümüş sanır, susmaz dili,
Nefsiyle kurar görünmez tahtı.
Bir kırık gönül arşa sığmaz,
Ahı deler geçer yedi katı.
Toprak sabırlıdır, bağrı umman,
Düşeni incitmez, sarar zaman.
İnsan niçin böylesi serkeş, hoyrat,
Kırar gönülleri, duymaz feryâd?
Bir ince sızı saklı her tende,
Bir arayış var her bir nefeste.
Ufka kurulan ihtişam söner vaktiyle,
Yücelik büyür kalbin sessizliğinde.
Ey yolcu denen fânî misafir,
Gölgedir sandığın bütün ihtişam.
Ömür dediğin kısa bir seferdir,
Gerisi rüzgârda olur tamam.
Kalbini arıt, incitme kimseyi,
Terazisi vicdandır insanın.
Hakikat duru bir ırmak gibi,
Akar kalbinden saf olanın.
