Kireç olur senden deyip daldılar
Bedenden kalbini söküp aldılar
Ağladın, sızladın, onlar güldüler
Boynunu büktüler Erciş Kalesi
Bir bedenin kaldı, kırık kolların
Emrah’tan ayrıldın, sustu dillerin
Bir zaman seninle gülen güllerin
Terk edip gittiler Erciş Kalesi
Tarihi değerin bilen olmadı
Çektiğin çileyi gören olmadı
Karşılık vermeye gücün kalmadı
Dik durmak istersin Erciş Kalesi
Gelenin yok şimdi soran olmuyor
Yeni nesle sorsam bilen olmuyor
Bakarım resmine yüzün gülmüyor
Boynunu büktüler Erciş Kalesi
Kucağını açtı Van Gölü Sana
Bir ümit tutunup sarıldın ona
Ders veriyor gibi bencil insana
Sulara gömüldün Erciş Kalesi
Niceleri gelip yurdundan geçti
Bir dönem oturup aşından içti
Rağbetin var idi bedenin dinçti
Düştüğün hale bak Erciş Kalesi
