Haber Girişi: 23.10.2021 - 09:41, Güncelleme: 23.10.2021 - 09:41

Van Gölü İncileri

 

Van Gölü İncileri

Van Gölü İncileri
OKUMA VE YAZMA CAHİLLİĞİN PANZEHİRİDİR NİSA İREM DİNÇ Okuma - yazma denince akla eğitim gelir. Eğitim; küçük yaşlardan itibaren okuyarak elde ettiklerimiz ile yaşadıklarımızdan öğrendiklerimizin bize kazandırdıklarıdır. Bununla birlikte öğrendiklerimiz yaşamımızın bir parcası olarak bizde güzel olan şeylerin kalıcı olmasını veya olumsuz olan davranışlarımızı değiştirmemizi sağlar. İlkokul döneminde şekil almaya başlar bu durum ve bir ömür devam eder. Bilgi çağı, teknoloji çağı da denilen günümüzde okuma - yazma daha da önemli hâle gelmiştir. Çünkü insanların becerilerinin gelişimine, akademik başarılarının artmasına, dil becerilerinin ilerlemesine, olumsuzlukların anlaşılmasına, özgüvenin artmasına imkan tanır. Okunaklı yazı yazan, akıcı bir dil ile konuşan, okuduklarını yorumlayabilen, düşüncelerini yazıya dökebilen, anlatabilen kişiler hem kendilerine hem topluma yarar sağlar. Okuma ve yazma kişiyi bilgi ile donatır, kişinin lisanı düzelir, kişiye konuşmasında seri ve akıcı konuşma yetisi kazandırır ona kültürel bir katkı sağlar. Unutulmayan gerçek şu ki, okumadan bilgi sahibi olunmaz. Şems-i Tebrizi'nin dediği gibi " Okumayan için hiçbir kitap yazılmamış, dinlemeyen için hiç bir söz söylenmemiştir." Okuma- yazma toplumda cahilliği önler. Yani; okuma ve yazma, anlatılanı dinlemek eğitimin olmazsa olmazıdır. Çağa ayak uydurmamız okuma ve yazma ile olur. Kitap okumak, düşüncelerimizi yazmak, hayal dünyamızı genişletip ufkumuzu açan, zihinsel becerilerimizi geliştirip hafızamızı güçlendiren bir eylemdir. Her çocuk her birey gelişim çağlarında zevkine ve hayal gücüne uygun kitaplar seçmeli, okuma alıştırmaları yapmalıdır. Bizler öğrenciler, gençler olarak bu (bilinçte) olacağız; siz büyüklerimizden de bu konuda her zaman ilgi ve destek bekleyeceğiz. Okumakla geçecek bir ömre merhaba.   BABAMA MEKTUP SEYFETTİN AVCİ Baba... Bak, kocaman adam oldum, büyüdüm baba. Yalnız ben büyümedim tabİi ki dertlerim, kederlerim, hüzünlerim… Çektiğim acılar bile büyüdü. Hatta beklentilerim, hedeflerim de büyüdü baba. Büyümek... Güzel midir? Aslında güzel değilmiş be baba. Bir bilsen baba, kimler üzdü, kimler kırdı, sana hasret olan yüreğimi...  Hele azarlayıp hor görenleri, bir bilsen baba. Hani diyorum yeniden silsem her şeyi, son baştan geri dönebilsem en başa. Mesela, yine çocuk olabilsem. Tutsam ellerinden, bayramlarda şeker toplasak, kırlarda özgürce koşsak yalın ayak ve ben terlesem, hani bir de annem sana kızsa, terletmişsin yine çocuğu dese, ya da ne bileyim kuşlara, kedilere yem versek. O masumiyet duygularla, doyasıya sarılabilsem, koklayabilsem… Hatta emekleyerek sana gelebilsem. Ne olursun, al baba! Kırılan kalbimi, hor görülüp aşağılanan sol yanımı, yanağımda süzülen gözyaşlarımı, sana muhtaç olan beni… Hatta benliğimi de al ve beni yeniden büyüt, o şefkatinle o sevginle, yeniden büyüt baba, ne olursun! Belki bir gün olur da bunları; hatta içimde birikmiş olan yüzlerce, binlerce söylemlerimi bir bir anlatabilsem sana. Ve sen de sadece, evet sadece bağrına basıp, hatta gözlerimin içine bakıp, beni dinlesen. O sıcacık yüreğinin karşısında, mum gibi eriyip gitsem anlattıkça,  bir pervane olsan yanı başımda baba, ben yandıkça sen söndürsen yüreğimin yangınını, ben düştükçe sen kaldırsan, namerde muhtaç etmeden önce sen el uzatsan bana, ben ağladıkça sen silsen gözyaşlarımı. Bilirim, her şeyden herkesten ırak yaşamanın ne kadar acı verdiğini, ağlayınca bile gözyaşlarının yüreğine nasıl akıtıldığını, seni sensiz yaşamanın ne kadar acı olduğunu, bilirim baba. Hissettim baba, yaşadım bunları, hem de iliklerime kadar yaşadım gurbeti... Hatta ben; sen üzülme diye okumadım adına yazdığım şiirleri, ağıtlarla birlikte yüreğime gömdüm tüm acıları, tüm hasretleri. Neden mi? Sırf sen ağlarken gözyaşlarına dokunamayacağımdan, sen hüzünlenirken sana doya doya sarılamayacağımdan... Ne bileyim işte, dedim ya baba. Bazen insanın anlatacak o kadar şeyi var ki içinde; dert olmuş, irin olmuş, hatta bazıları kabuk bile bağlamış baba, dokunsan yedi âlemi birden yakacak, sussan içini. Ama konuşup, anlatacak kimsesi yoktur baba, ne yapayım sana da kıyamıyorum işte. Kimsesizlik ne kadar zormuş... Şimdi, şimdi daha iyi anlıyorum seni. Hatırlıyorum bak, bazen sorardım sana, ağlıyor musun baba? Dediğimde, sen: "Yoo, cigaranın dumanı kaçtı gözlerime " derdin. Anlatmak isterdin belki ama sen de o küçücük yüreğime kıyamadın, üzülmesin, dertlenmesin, benim gibi dertlerle büyümesin yavrum der gibi bakar bakar ve susardın, sustukça kanatırdın o güzel yüreğini, sustukça yanaklarından süzülürdü acılar, kederler… Oysa senin de ne çok anlatacakların varmış, senin de kabuk bağlamıştır yüreğindeki o acıların, değil mi baba? Ama senin yapmadıklarını ben yapacağım baba, belki seni üzeceğim ama, olsun… Seni alıp karşıma, anlatacağım tüm anlatamadıklarımı, yaşamak isteyip yaşayamadıklarımı, kabuk bağlayan yaralarımı kanata kanata anlatacağım, anlatacağım baba yarenlerimi, hatta sevdiklerimi bile, belki utanmazsan sevdiğimi bile anlatırım, tabiri caizse dökeceğim içimi... Çünkü beni ancak sen anlarsın baba. Neyse! Aslında nerden başlasam bilemiyorum da. Sadece acılarımı değil aslında, sevinçlerimi, mutluluklarımı başarılarımı da anlatmak isterdim. Baba ile oğul gibi, bir evladın saf duyguları gibi, hatta iki dost gibi, dedim ya baba tıpkı sen ve ben gibi. Sakın, sakın ha! Yadırgama beni baba. Çünkü bende de çarpan bir yürek var. Bende insanım, anlamsız olsa da hatta cigaranın dumanı kaçmasa da bazen, benim de yaşarıyor gözlerim... Yani duygulanabiliyorum, çünkü bir evladım ve hatta en önemlisi ben de bir babayım... Unutma baba, sadece babalar özlemiyor, sadece babalar sevmiyor, sadece babalar ağlamıyor... Evlatlar da özlüyor, evlatlar da seviyor, hatta evlatlar da ağlıyor baba... Aslında, tüm keşkeleri silip attım hayatımda. Ama bazen, ben bile şu köhne dünyada beni anlayan, dinleyen biri olsa keşke, diyorum. Ha unutmadan, dalga geçerler diye anlatmıyorum içimdeki söylemleri, o yüzden içime dökerek gözyaşlarımı, susuyorum baba. Aslında bir bilseler suskunluğumun nedenini. Oysa alıp kem vursam suskunluğuma, özgürleştirsem dilimdeki sözcükleri, azat etsem yutkunduğum kelimeleri, emin ol baba emin ol, ömrümün en büyük ihtilali olur. Ya da bir bir anlatsam kendimi, açsam tüm duygularımı sana, belki de sessiz sessiz kocaman bir devrim olur hayatımda. Bilmem, belki dersin ki "İNSAN BU YAŞA GELİNCE Mİ ANLAR?" Bilmem baba, belki...   İNATÇI MEHMET’İN SONU AYŞE KARADAĞ Mahallede korona salgını almış başını gidiyordu. Virüsün bulaştığı yaşlı kesimin yanında genç insanlardan da can kayıpları vardı. Tüm bunlara karşın, bizim Mehmet bilmiş tavırlarıyla “Ben aşı falan olmam! İşbirlikçi devletler, dünyadaki yaşlı kesimden kurtulmak için bu virüsü kendileri yaptılar. Ben yaşlı sayılmam daha. Virüsü yayan Çin devleti ilk aşıyı da kendisi buldu sözde… Önceden hazırlamışlardı aşıyı zaten.” diyerek, köyün genç kesimine ulu orta caydırıcı konuşmalar yapıyordu. Erol, Ali, İzzet kafadaşlarıydı. Onlar da kendileriyle birlikte aile çevrelerine baskı kurarak aşı yaptırmıyorlardı. Oysa kırsal kesimde temizliğe ne kadar dikkat edilirse edilsin, koruyucu aşı olmadan her an virüsü kapmaları olasıydı. Mehmet’in karısı Kezban’ın anne babası, diğer yakınları bir türlü razı edemiyorlardı kendisini. Birkaç gün önceki aldıkları kötü habere bile kulaklarını tıkayacak kadar kendisini daha bilgili sanıyordu. Uzaktan akrabaları Pınar’ı kalp krizinden kaybettiklerinin haberiydi bu. Pınar, kayınvalidesiyle ilgilenirken virüsü almış, kendisi de belirtisiz atlatmıştı. Sağaltım sırasında kan sulandırıcı gibi yan desteklerden habersizdi. Kalp krizinin nedeni kanının koyulaşmasından olduğu sonradan anlaşılmıştı. Pınar, iki çocuğunu, eşini arkasında bırakıp gidivermişti. Onu tanıyanlar bu zamansız kaybın acısını ağıtlara sığdırdılar ancak. Birkaç kişiyle cenaze töreni yapılması acılarını daha da artırmıştı. Mehmet çok sevdiği yakınını uğurlayamadığı için yalnızca çok üzüldü, ders çıkaramadı. İnadını sürdürüyordu hâlâ. Mahallede ve çevrede bu tür ölümler çoğalınca Kezban, Fransa’da yaşayan teyzesinden yardım almak için telefonla aradı “Mehmet, ne kendisi aşı oluyor ne de bize izin veriyor. Hadi Pınar’ın zamanında aşı yoktu ama şimdi var. Senin hatırını sayar teyze! Onunla konuşup razı edebilir misin” dedi. Bunu duyan Ferdane Teyze hemen telefonla aradı Mehmet’i;     Alo, Mehmet sen misin? Buyur, benim teyze. -Seninle dövüşmek için aradım. Duydum ki koca mahallede korona aşısını seninle birkaç arkadaşın yaptırmamışsınız. Dokuz kişi yaşamını yitirmiş, bundan da mı korkmuyorsun? Biz çoluk çocuk Türkiye’ye tatile gelecektik, Bu durumda nasıl geliriz?  -Hele siz bir gelin de düşünürüz. En azından hanımla kızın aşısını yaptırırız. En çok onlarla oturup kalkacaksınız nasılsa. Ben dağda bayırda geziyorum zaten. Aşağıya inerken maskemi takıyorum. Aşı olmadığımı bildikleri için kahvedekiler yanıma yanaşmıyorlar. İlletliymişim gibi, ağrıma gidiyor teyze ya! Bakkal bile alacaklarımı torbaya koyarak kapının önüne bırakıp veresiye defterine yazıyor, elimden para almamak için… Bu kadar da neymiş bu hastalık? İnat ettim, aşı olmayacağım. -Oğlum, kime senin inadın? Asıl ilk senin aşı yaptırman lazım. Çarşı, pazar geziyorsun. Sen yakalanmasan bile taşıyıcı oluyorsun. Karını kızını da mı düşünmüyorsun? Hadi, biz gelinceye kadar aşılarını yaptır, bizim de içimiz rahat olsun. Ben üçüncü aşımı yaptırdım. Kız da ikincisini yaptıracak, ondan sonra geleceğiz. Fransa bu konuda çok titiz olduğu halde ölü sayısı, yüz on iki bine yaklaştı. Biz aşılıyız ama küçük çocuklara aşı yapılmadığından, torunlarım için endişeliyim. -Teyzeciğim, ben astım hastası olduğum için korkuyorum, bir. İkincisi Kütahya’da bir kadın eczacıyı haberlerde izledim; ‘Korona aşıları iki yıl sonra öldürüyor’ diyor. -Aşılar yapılmaya başlayalı iki yıl olmadı bile oğlum. Nereden biliyormuş? Mehmet elinde telefonla uzun süre susup kaldı. ‘Tamam’ dedi ama yine de kafası karmakarışık oldu. İnandığı doğruları ters taklaydı şimdi. -Ne oldu Mehmet, neden sustun? Virüse bağlı hastalıkların aşılanması gerektiğini artık dünya biliyor oğlum. Başınızdakiler sonunda uyandı; ‘Toplum bağışıklığını kazanmamız için yüzde doksan aşılanmamız gerekiyor’ diyorlar artık. Ayrıca İspanyol gribini örnek gösteriyor bazı doktorlar. Yaklaşık iki yüzyılda, elli milyon kişi yaşamını yitirmiş, aşısı da sekiz yıl sonra bulunmuş. Yani Birinci Dünya Savaşı’nda kaybedilen insan sayısından çok fazlaymış. Şimdiyse çok geçmeden aşı bulundu ama senin gibi aşı karşıtları çoğaldı bu kez. Salgınla yatıp kalktığım için bu tür programları izledikçe korkularım artıyor. Rica ediyorum, salgının bitmesine izin vermeyenlerden olma, bu günaha girme!        -Teyze, sen benim doğru bildiklerimi tersine çevirdin ya... Benim arkadaşlardan İzzet kendisi kurtuldu ama eşini kaybetti. Diğerleri de karantinaya alınmışlar. Herkes bir şeyler söyleyince insanın kafası karışıyor. Ne yapsak bilemedim teyze. Yarın sağlık ocağına uğrayıp sıramızı alayım bari. -İşte bu sensin! Dediklerimi bir daha düşün, sakın cayma olur mu? Şimdilik hoşça kal, Kezban’a kıza selam söyle. Yarın yine ararım. Fransalı Ferdane Teyze, Mehmet’in sözünde durup durmadığını öğrenmek için Kezban’ı iki gün sonra arayabildi. -Geçen gün seninkini aşıya razı ettim galiba. İnadını kırmak için bir saat dil döktüm. Aşı sırası alacaktı, aldı mı? Korkarım, ‘Bir sümüklü toklu koca sürüyü b..k eder.’ Kendinize dikkat edin! Dışarıdan geldiğinde yalnız başına bırakın, ilgilenmeyin ki kafası dank etsin. Yıldıracaksınız, başka çıkar yolu yok gibi. -Sorma teyze! Seninle konuştuğu gün biraz rahatsızdı. Ertesi sabah ilçeye bizim tanıdık doktora uğrayıp hem muayene olacak hem de aşı sırası alacaktı. Telefonlarımız bile akıllı değil bizim ya... Sıra almak için ilçeye gidecekti zaten. Muayene sırasında daha aşı olmadığını sıkılarak söylemiş doktora. O da çok kızmış, genel durumunu pek beğenmediği için acil olarak test istemiş. Dün akşam sonucu olumsuz geldi. Hepimizi karantinaya aldılar. Sabah, akşam sekizer tane ilaç içti. Ayrı odalarda kalıyor, yemeğimizi ayrı yiyoruz. Onunkini tepsiyle kapısına bırakıyorum, eldivenle alıp sudan geçirdikten sonra makineye koyuyorum tekrar. İyi ki o makineyi almışız, sanki hazırlık yapar gibi… Dün gece çok öksürdü. Galiba astımı da tetikledi. Ferdane, kuşkularını belli etmeden karantina sonrasında hastalığı atlatanları örnek gösterdi. Her ikisi de korktuklarının başlarına gelmesinden kuşkuluydular. Öksürüğü yine başlarsa doktora telefon etmesini sıkıca tembihledi. Gecenin geç saatlerinde cankurtaranın sesi vadide acı acı yankılandı. Bizim Mehmet’i almaya geldiklerini köylüler tahmin edebiliyordu. Bu hastalığın önce, aşı karşıtı olanların başına geldiğini, sırada olduğunu anlamayan bir tek kendisiydi. Eşiyle kızının karantina süreleri bittikten sonra doktorları kayırmacı davranarak tekrar test yaptırdı onlara. Neyse ki olumluydu sonuçları. Mehmet’se solunum cihazına bağlı olarak on beş gündür yatıyordu. Hastanede kalışının yirminci gününde kontrollü olarak, evine gönderdiler. Soluk alması düzelinceye kadar makineye bağımlı kalacaktı. Mehmet’in ilk işi Fransalı Teyze’yi aramak oldu; -Teyze, iyi ki beni uyardın. Sayende yaşamım kurtuldu. O aşı olmayın diyen eczacı kadın da, dün koronadan ölmüş. Ben de eczacı diye inanmıştım, pişmanım şimdi. Benim de pek tadım yok ama doktorlar, ilaçların etkisinin en az altı ay hatta bir yıl sürebileceğini söylüyorlar. Dinlence için ilçeye geldiğini öğrendim. Seni göremeyeceğim için çok üzgünüm. Artık seneye görüşürüz. Başımın üstünde yerin var” derken soluğu daraldı…daraldı… On dakika ayrı kalamamıştı makineden. Yatağına koşup yeniden makineye bağlandı, bastı düğmeye.           AĞLAYAN İKİNCİ PAZAR NAZAN YERLİ Gökyüzü maviliğiyle uyanık yeryüzü pusu bir yaşayan bir de anlayan yarın hava acayip hile çapında uyarmadı bazen çarpışsa   bir sessiz güne başlangıç edası kimine ağır bir ceza bilmeyene kısa anekdotlar saat nöbette can evlâsında dakika kaçtı kaçacak acelesi var kaçar Saniye   bir dokunsa titretir toz toprak üflemesin sûr'a kaç geçe uyandırmadan can sedirleri balon ıssız bir hava merhalesi soğuk gözler evinde yaşardı başka acı yara sende kapandı   birbirine sarılır ağlayan kalbin çifter hüzünleri bu ağlayan kaçıncı pazar evvel kadim öncesi diz çöktüren akşamdan döktürülen kelimeleri   hayli yüksek ay merhameti eline ver aldıklarının sandık hatırası   ağlayan ikinci pazarın borcu var  bir avuç kurutulmuş gül santimetre kadar yer kubbesinde savrulur dizeler anlatılan kaçıncı sırada ağlamak gerekirse nâ hacet ağlayan kaçıncı pazar.   YERİNİ UNUTTUĞUM UÇURUMLAR AHMET YAŞAR GÜNDÜZ Dikenlerin izleri ayaklarımda ağarmış bir saç gibi gerçekçi öğüt yaşanmış ve yaşanamamış ne varsa özlem duyar insan ağlara takılmış balıkların nedir unuttukları unutmayalım yerini yaraların   Kaybediyorum düşüşün sancısını sanırım dizlerimin üstüne yine düştüm yine düştüm... bazen dizlerine bakmalı bu yüzden insan ayaklarına değil ayakların yorgunluğun dizlerin yanıldığındır. silmeyelim izlerini yaraların   Kaybetmek korkulu bir kabus ömür bir rüya oluyor çoğu kez insansa azıksız yolcu yitirdiklerin birikiyor zamanla doluluk bir vehimken delilik vahim,  cesaretse derin unutmayalım yerini kaybedişlerin   Çivi çiviyi söker, insanı insan yıkar yağmur günahları... kibirler yanılmışlıklar aldanışlar hatırlatın kendinizi bana siz, yerini unuttuğum uçurumlar.   SUSKUN ÇIĞLIKLAR ESMA ARSLAN Beynimde var olan derin bir sarhoşluk git gide hazırlıyor  hazin sonu boğazımda düğümlenmiş onca söz, saklanmış bekliyor bir kaç soluk daha aldığım her nefeste ciğerlerimi deliyor ruhum dikenli tellere dolanmış  can çekişiyor sustuklarımdan...   Bir çığ gibi büyüyordu her zerrem hiç olmadığı kadar çığlık çığlığa ama dile gelmiyordu keşke diyordum sağır olsa tüm bu isyanlarıma ağır geliyordu artık sancılı geçiyor du  zaman konuşsam   Söyleyeceklerim mi ağır gelirdi yoksa duyanlar mı sağırdan bilemiyordum.
Van Gölü İncileri

OKUMA VE YAZMA CAHİLLİĞİN PANZEHİRİDİR

NİSA İREM DİNÇ

Okuma - yazma denince akla eğitim gelir. Eğitim; küçük yaşlardan itibaren okuyarak elde ettiklerimiz ile yaşadıklarımızdan öğrendiklerimizin bize kazandırdıklarıdır. Bununla birlikte öğrendiklerimiz yaşamımızın bir parcası olarak bizde güzel olan şeylerin kalıcı olmasını veya olumsuz olan davranışlarımızı değiştirmemizi sağlar. İlkokul döneminde şekil almaya başlar bu durum ve bir ömür devam eder.

Bilgi çağı, teknoloji çağı da denilen günümüzde okuma - yazma daha da önemli hâle gelmiştir. Çünkü insanların becerilerinin gelişimine, akademik başarılarının artmasına, dil becerilerinin ilerlemesine, olumsuzlukların anlaşılmasına, özgüvenin artmasına imkan tanır. Okunaklı yazı yazan, akıcı bir dil ile konuşan, okuduklarını yorumlayabilen, düşüncelerini yazıya dökebilen, anlatabilen kişiler hem kendilerine hem topluma yarar sağlar.

Okuma ve yazma kişiyi bilgi ile donatır, kişinin lisanı düzelir, kişiye konuşmasında seri ve akıcı konuşma yetisi kazandırır ona kültürel bir katkı sağlar. Unutulmayan gerçek şu ki, okumadan bilgi sahibi olunmaz. Şems-i Tebrizi'nin dediği gibi " Okumayan için hiçbir kitap yazılmamış, dinlemeyen için hiç bir söz söylenmemiştir."

Okuma- yazma toplumda cahilliği önler. Yani; okuma ve yazma, anlatılanı dinlemek eğitimin olmazsa olmazıdır. Çağa ayak uydurmamız okuma ve yazma ile olur. Kitap okumak, düşüncelerimizi yazmak, hayal dünyamızı genişletip ufkumuzu açan, zihinsel becerilerimizi geliştirip hafızamızı güçlendiren bir eylemdir. Her çocuk her birey gelişim çağlarında zevkine ve hayal gücüne uygun kitaplar seçmeli, okuma alıştırmaları yapmalıdır.

Bizler öğrenciler, gençler olarak bu (bilinçte) olacağız; siz büyüklerimizden de bu konuda her zaman ilgi ve destek bekleyeceğiz.

Okumakla geçecek bir ömre merhaba.

 

BABAMA MEKTUP

SEYFETTİN AVCİ

Baba... Bak, kocaman adam oldum, büyüdüm baba. Yalnız ben büyümedim tabİi ki dertlerim, kederlerim, hüzünlerim… Çektiğim acılar bile büyüdü. Hatta beklentilerim, hedeflerim de büyüdü baba.

Büyümek... Güzel midir? Aslında güzel değilmiş be baba. Bir bilsen baba, kimler üzdü, kimler kırdı, sana hasret olan yüreğimi...  Hele azarlayıp hor görenleri, bir bilsen baba. Hani diyorum yeniden silsem her şeyi, son baştan geri dönebilsem en başa. Mesela, yine çocuk olabilsem. Tutsam ellerinden, bayramlarda şeker toplasak, kırlarda özgürce koşsak yalın ayak ve ben terlesem, hani bir de annem sana kızsa, terletmişsin yine çocuğu dese, ya da ne bileyim kuşlara, kedilere yem versek. O masumiyet duygularla, doyasıya sarılabilsem, koklayabilsem…

Hatta emekleyerek sana gelebilsem. Ne olursun, al baba! Kırılan kalbimi, hor görülüp aşağılanan sol yanımı, yanağımda süzülen gözyaşlarımı, sana muhtaç olan beni… Hatta benliğimi de al ve beni yeniden büyüt, o şefkatinle o sevginle, yeniden büyüt baba, ne olursun! Belki bir gün olur da bunları; hatta içimde birikmiş olan yüzlerce, binlerce söylemlerimi bir bir anlatabilsem sana. Ve sen de sadece, evet sadece bağrına basıp, hatta gözlerimin içine bakıp, beni dinlesen. O sıcacık yüreğinin karşısında, mum gibi eriyip gitsem anlattıkça,  bir pervane olsan yanı başımda baba, ben yandıkça sen söndürsen yüreğimin yangınını, ben düştükçe sen kaldırsan, namerde muhtaç etmeden önce sen el uzatsan bana, ben ağladıkça sen silsen gözyaşlarımı. Bilirim, her şeyden herkesten ırak yaşamanın ne kadar acı verdiğini, ağlayınca bile gözyaşlarının yüreğine nasıl akıtıldığını, seni sensiz yaşamanın ne kadar acı olduğunu, bilirim baba.

Hissettim baba, yaşadım bunları, hem de iliklerime kadar yaşadım gurbeti... Hatta ben; sen üzülme diye okumadım adına yazdığım şiirleri, ağıtlarla birlikte yüreğime gömdüm tüm acıları, tüm hasretleri. Neden mi? Sırf sen ağlarken gözyaşlarına dokunamayacağımdan, sen hüzünlenirken sana doya doya sarılamayacağımdan... Ne bileyim işte, dedim ya baba. Bazen insanın anlatacak o kadar şeyi var ki içinde; dert olmuş, irin olmuş, hatta bazıları kabuk bile bağlamış baba, dokunsan yedi âlemi birden yakacak, sussan içini. Ama konuşup, anlatacak kimsesi yoktur baba, ne yapayım sana da kıyamıyorum işte. Kimsesizlik ne kadar zormuş...

Şimdi, şimdi daha iyi anlıyorum seni. Hatırlıyorum bak, bazen sorardım sana, ağlıyor musun baba? Dediğimde, sen: "Yoo, cigaranın dumanı kaçtı gözlerime " derdin. Anlatmak isterdin belki ama sen de o küçücük yüreğime kıyamadın, üzülmesin, dertlenmesin, benim gibi dertlerle büyümesin yavrum der gibi bakar bakar ve susardın, sustukça kanatırdın o güzel yüreğini, sustukça yanaklarından süzülürdü acılar, kederler… Oysa senin de ne çok anlatacakların varmış, senin de kabuk bağlamıştır yüreğindeki o acıların, değil mi baba?

Ama senin yapmadıklarını ben yapacağım baba, belki seni üzeceğim ama, olsun… Seni alıp karşıma, anlatacağım tüm anlatamadıklarımı, yaşamak isteyip yaşayamadıklarımı, kabuk bağlayan yaralarımı kanata kanata anlatacağım, anlatacağım baba yarenlerimi, hatta sevdiklerimi bile, belki utanmazsan sevdiğimi bile anlatırım, tabiri caizse dökeceğim içimi...

Çünkü beni ancak sen anlarsın baba. Neyse!

Aslında nerden başlasam bilemiyorum da. Sadece acılarımı değil aslında, sevinçlerimi, mutluluklarımı başarılarımı da anlatmak isterdim. Baba ile oğul gibi, bir evladın saf duyguları gibi, hatta iki dost gibi, dedim ya baba tıpkı sen ve ben gibi. Sakın, sakın ha! Yadırgama beni baba. Çünkü bende de çarpan bir yürek var. Bende insanım, anlamsız olsa da hatta cigaranın dumanı kaçmasa da bazen, benim de yaşarıyor gözlerim... Yani duygulanabiliyorum, çünkü bir evladım ve hatta en önemlisi ben de bir babayım... Unutma baba, sadece babalar özlemiyor, sadece babalar sevmiyor, sadece babalar ağlamıyor... Evlatlar da özlüyor, evlatlar da seviyor, hatta evlatlar da ağlıyor baba...

Aslında, tüm keşkeleri silip attım hayatımda. Ama bazen, ben bile şu köhne dünyada beni anlayan, dinleyen biri olsa keşke, diyorum. Ha unutmadan, dalga geçerler diye anlatmıyorum içimdeki söylemleri, o yüzden içime dökerek gözyaşlarımı, susuyorum baba. Aslında bir bilseler suskunluğumun nedenini. Oysa alıp kem vursam suskunluğuma, özgürleştirsem dilimdeki sözcükleri, azat etsem yutkunduğum kelimeleri, emin ol baba emin ol, ömrümün en büyük ihtilali olur. Ya da bir bir anlatsam kendimi, açsam tüm duygularımı sana, belki de sessiz sessiz kocaman bir devrim olur hayatımda.

Bilmem, belki dersin ki "İNSAN BU YAŞA GELİNCE Mİ ANLAR?"

Bilmem baba, belki...

 

İNATÇI MEHMET’İN SONU

AYŞE KARADAĞ

Mahallede korona salgını almış başını gidiyordu. Virüsün bulaştığı yaşlı kesimin yanında genç insanlardan da can kayıpları vardı. Tüm bunlara karşın, bizim Mehmet bilmiş tavırlarıyla “Ben aşı falan olmam! İşbirlikçi devletler, dünyadaki yaşlı kesimden kurtulmak için bu virüsü kendileri yaptılar. Ben yaşlı sayılmam daha. Virüsü yayan Çin devleti ilk aşıyı da kendisi buldu sözde… Önceden hazırlamışlardı aşıyı zaten.” diyerek, köyün genç kesimine ulu orta caydırıcı konuşmalar yapıyordu. Erol, Ali, İzzet kafadaşlarıydı. Onlar da kendileriyle birlikte aile çevrelerine baskı kurarak aşı yaptırmıyorlardı. Oysa kırsal kesimde temizliğe ne kadar dikkat edilirse edilsin, koruyucu aşı olmadan her an virüsü kapmaları olasıydı. Mehmet’in karısı Kezban’ın anne babası, diğer yakınları bir türlü razı edemiyorlardı kendisini. Birkaç gün önceki aldıkları kötü habere bile kulaklarını tıkayacak kadar kendisini daha bilgili sanıyordu.

Uzaktan akrabaları Pınar’ı kalp krizinden kaybettiklerinin haberiydi bu. Pınar, kayınvalidesiyle ilgilenirken virüsü almış, kendisi de belirtisiz atlatmıştı. Sağaltım sırasında kan sulandırıcı gibi yan desteklerden habersizdi. Kalp krizinin nedeni kanının koyulaşmasından olduğu sonradan anlaşılmıştı. Pınar, iki çocuğunu, eşini arkasında bırakıp gidivermişti. Onu tanıyanlar bu zamansız kaybın acısını ağıtlara sığdırdılar ancak. Birkaç kişiyle cenaze töreni yapılması acılarını daha da artırmıştı. Mehmet çok sevdiği yakınını uğurlayamadığı için yalnızca çok üzüldü, ders çıkaramadı. İnadını sürdürüyordu hâlâ.

Mahallede ve çevrede bu tür ölümler çoğalınca Kezban, Fransa’da yaşayan teyzesinden yardım almak için telefonla aradı “Mehmet, ne kendisi aşı oluyor ne de bize izin veriyor. Hadi Pınar’ın zamanında aşı yoktu ama şimdi var. Senin hatırını sayar teyze! Onunla konuşup razı edebilir misin” dedi. Bunu duyan Ferdane Teyze hemen telefonla aradı Mehmet’i;    

Alo, Mehmet sen misin?

Buyur, benim teyze.

-Seninle dövüşmek için aradım. Duydum ki koca mahallede korona aşısını seninle birkaç arkadaşın yaptırmamışsınız. Dokuz kişi yaşamını yitirmiş, bundan da mı korkmuyorsun? Biz çoluk çocuk Türkiye’ye tatile gelecektik, Bu durumda nasıl geliriz?

 -Hele siz bir gelin de düşünürüz. En azından hanımla kızın aşısını yaptırırız. En çok onlarla oturup kalkacaksınız nasılsa. Ben dağda bayırda geziyorum zaten. Aşağıya inerken maskemi takıyorum. Aşı olmadığımı bildikleri için kahvedekiler yanıma yanaşmıyorlar. İlletliymişim gibi, ağrıma gidiyor teyze ya! Bakkal bile alacaklarımı torbaya koyarak kapının önüne bırakıp veresiye defterine yazıyor, elimden para almamak için… Bu kadar da neymiş bu hastalık? İnat ettim, aşı olmayacağım.

-Oğlum, kime senin inadın? Asıl ilk senin aşı yaptırman lazım. Çarşı, pazar geziyorsun. Sen yakalanmasan bile taşıyıcı oluyorsun. Karını kızını da mı düşünmüyorsun? Hadi, biz gelinceye kadar aşılarını yaptır, bizim de içimiz rahat olsun. Ben üçüncü aşımı yaptırdım. Kız da ikincisini yaptıracak, ondan sonra geleceğiz. Fransa bu konuda çok titiz olduğu halde ölü sayısı, yüz on iki bine yaklaştı. Biz aşılıyız ama küçük çocuklara aşı yapılmadığından, torunlarım için endişeliyim.

-Teyzeciğim, ben astım hastası olduğum için korkuyorum, bir. İkincisi Kütahya’da bir kadın eczacıyı haberlerde izledim; ‘Korona aşıları iki yıl sonra öldürüyor’ diyor.

-Aşılar yapılmaya başlayalı iki yıl olmadı bile oğlum. Nereden biliyormuş?

Mehmet elinde telefonla uzun süre susup kaldı. ‘Tamam’ dedi ama yine de kafası karmakarışık oldu. İnandığı doğruları ters taklaydı şimdi.

-Ne oldu Mehmet, neden sustun? Virüse bağlı hastalıkların aşılanması gerektiğini artık dünya biliyor oğlum. Başınızdakiler sonunda uyandı; ‘Toplum bağışıklığını kazanmamız için yüzde doksan aşılanmamız gerekiyor’ diyorlar artık. Ayrıca İspanyol gribini örnek gösteriyor bazı doktorlar. Yaklaşık iki yüzyılda, elli milyon kişi yaşamını yitirmiş, aşısı da sekiz yıl sonra bulunmuş. Yani Birinci Dünya Savaşı’nda kaybedilen insan sayısından çok fazlaymış. Şimdiyse çok geçmeden aşı bulundu ama senin gibi aşı karşıtları çoğaldı bu kez. Salgınla yatıp kalktığım için bu tür programları izledikçe korkularım artıyor. Rica ediyorum, salgının bitmesine izin vermeyenlerden olma, bu günaha girme!       

-Teyze, sen benim doğru bildiklerimi tersine çevirdin ya... Benim arkadaşlardan İzzet kendisi kurtuldu ama eşini kaybetti. Diğerleri de karantinaya alınmışlar. Herkes bir şeyler söyleyince insanın kafası karışıyor. Ne yapsak bilemedim teyze. Yarın sağlık ocağına uğrayıp sıramızı alayım bari.

-İşte bu sensin! Dediklerimi bir daha düşün, sakın cayma olur mu? Şimdilik hoşça kal, Kezban’a kıza selam söyle. Yarın yine ararım.

Fransalı Ferdane Teyze, Mehmet’in sözünde durup durmadığını öğrenmek için Kezban’ı iki gün sonra arayabildi.

-Geçen gün seninkini aşıya razı ettim galiba. İnadını kırmak için bir saat dil döktüm. Aşı sırası alacaktı, aldı mı? Korkarım, ‘Bir sümüklü toklu koca sürüyü b..k eder.’ Kendinize dikkat edin! Dışarıdan geldiğinde yalnız başına bırakın, ilgilenmeyin ki kafası dank etsin. Yıldıracaksınız, başka çıkar yolu yok gibi.

-Sorma teyze! Seninle konuştuğu gün biraz rahatsızdı. Ertesi sabah ilçeye bizim tanıdık doktora uğrayıp hem muayene olacak hem de aşı sırası alacaktı. Telefonlarımız bile akıllı değil bizim ya... Sıra almak için ilçeye gidecekti zaten. Muayene sırasında daha aşı olmadığını sıkılarak söylemiş doktora. O da çok kızmış, genel durumunu pek beğenmediği için acil olarak test istemiş. Dün akşam sonucu olumsuz geldi. Hepimizi karantinaya aldılar. Sabah, akşam sekizer tane ilaç içti. Ayrı odalarda kalıyor, yemeğimizi ayrı yiyoruz. Onunkini tepsiyle kapısına bırakıyorum, eldivenle alıp sudan geçirdikten sonra makineye koyuyorum tekrar. İyi ki o makineyi almışız, sanki hazırlık yapar gibi… Dün gece çok öksürdü. Galiba astımı da tetikledi.

Ferdane, kuşkularını belli etmeden karantina sonrasında hastalığı atlatanları örnek gösterdi. Her ikisi de korktuklarının başlarına gelmesinden kuşkuluydular. Öksürüğü yine başlarsa doktora telefon etmesini sıkıca tembihledi. Gecenin geç saatlerinde cankurtaranın sesi vadide acı acı yankılandı. Bizim Mehmet’i almaya geldiklerini köylüler tahmin edebiliyordu. Bu hastalığın önce, aşı karşıtı olanların başına geldiğini, sırada olduğunu anlamayan bir tek kendisiydi. Eşiyle kızının karantina süreleri bittikten sonra doktorları kayırmacı davranarak tekrar test yaptırdı onlara. Neyse ki olumluydu sonuçları. Mehmet’se solunum cihazına bağlı olarak on beş gündür yatıyordu. Hastanede kalışının yirminci gününde kontrollü olarak, evine gönderdiler. Soluk alması düzelinceye kadar makineye bağımlı kalacaktı. Mehmet’in ilk işi Fransalı Teyze’yi aramak oldu;

-Teyze, iyi ki beni uyardın. Sayende yaşamım kurtuldu. O aşı olmayın diyen eczacı kadın da, dün koronadan ölmüş. Ben de eczacı diye inanmıştım, pişmanım şimdi. Benim de pek tadım yok ama doktorlar, ilaçların etkisinin en az altı ay hatta bir yıl sürebileceğini söylüyorlar. Dinlence için ilçeye geldiğini öğrendim. Seni göremeyeceğim için çok üzgünüm. Artık seneye görüşürüz. Başımın üstünde yerin var” derken soluğu daraldı…daraldı… On dakika ayrı kalamamıştı makineden. Yatağına koşup yeniden makineye bağlandı, bastı düğmeye.

 

       

AĞLAYAN İKİNCİ PAZAR

NAZAN YERLİ

Gökyüzü maviliğiyle uyanık

yeryüzü pusu

bir yaşayan bir de anlayan yarın

hava acayip hile çapında

uyarmadı bazen çarpışsa

 

bir sessiz güne başlangıç edası

kimine ağır bir ceza

bilmeyene kısa anekdotlar

saat nöbette can evlâsında

dakika kaçtı kaçacak

acelesi var kaçar Saniye

 

bir dokunsa titretir toz toprak

üflemesin sûr'a kaç geçe

uyandırmadan can sedirleri

balon ıssız bir hava merhalesi

soğuk gözler evinde yaşardı

başka acı yara sende kapandı

 

birbirine sarılır

ağlayan kalbin çifter hüzünleri

bu ağlayan kaçıncı pazar

evvel kadim öncesi diz çöktüren

akşamdan döktürülen kelimeleri

 

hayli yüksek ay merhameti

eline ver aldıklarının sandık hatırası

 

ağlayan ikinci pazarın borcu var 

bir avuç kurutulmuş gül

santimetre kadar yer kubbesinde

savrulur dizeler anlatılan kaçıncı sırada

ağlamak gerekirse

nâ hacet ağlayan kaçıncı pazar.

 

YERİNİ UNUTTUĞUM UÇURUMLAR

AHMET YAŞAR GÜNDÜZ

Dikenlerin izleri ayaklarımda

ağarmış bir saç gibi gerçekçi öğüt

yaşanmış ve yaşanamamış ne varsa

özlem duyar insan

ağlara takılmış balıkların

nedir unuttukları

unutmayalım yerini yaraların

 

Kaybediyorum düşüşün sancısını sanırım

dizlerimin üstüne

yine düştüm yine düştüm...

bazen dizlerine bakmalı bu yüzden insan

ayaklarına değil

ayakların yorgunluğun

dizlerin yanıldığındır.

silmeyelim izlerini yaraların

 

Kaybetmek korkulu bir kabus

ömür bir rüya oluyor çoğu kez

insansa azıksız yolcu

yitirdiklerin birikiyor zamanla

doluluk bir vehimken

delilik vahim,  cesaretse derin

unutmayalım yerini kaybedişlerin

 

Çivi çiviyi söker, insanı insan yıkar

yağmur günahları...

kibirler yanılmışlıklar aldanışlar

hatırlatın kendinizi bana

siz, yerini unuttuğum uçurumlar.

 

SUSKUN ÇIĞLIKLAR

ESMA ARSLAN

Beynimde var olan derin bir sarhoşluk

git gide hazırlıyor  hazin sonu

boğazımda düğümlenmiş onca söz,

saklanmış bekliyor bir kaç soluk daha

aldığım her nefeste ciğerlerimi deliyor

ruhum dikenli tellere dolanmış

 can çekişiyor sustuklarımdan...

 

Bir çığ gibi büyüyordu

her zerrem hiç olmadığı kadar çığlık çığlığa

ama dile gelmiyordu

keşke diyordum

sağır olsa tüm bu isyanlarıma

ağır geliyordu artık

sancılı geçiyor du  zaman

konuşsam

 

Söyleyeceklerim mi ağır gelirdi

yoksa duyanlar mı sağırdan

bilemiyordum.

Habere ifade bırak !
Habere ait etiket tanımlanmamış.
Okuyucu Yorumları (0)

Yorumunuz başarıyla alındı, inceleme ardından en kısa sürede yayına alınacaktır.

Yorum yazarak Topluluk Kuralları’nı kabul etmiş bulunuyor ve vansesigazetesi.com sitesine yaptığınız yorumunuzla ilgili doğrudan veya dolaylı tüm sorumluluğu tek başınıza üstleniyorsunuz. Yazılan tüm yorumlardan site yönetimi hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.
Sitemizden en iyi şekilde faydalanabilmeniz için çerezler kullanılmaktadır, sitemizi kullanarak çerezleri kabul etmiş saylırsınız.