Kültür Haber Girişi: 18.12.2020 - 09:17, Güncelleme: 18.12.2020 - 09:17

Van Gölü İncileri

 

Van Gölü İncileri

Van Gölü İncileri
Anne Giderse Dua da Ölür!... Prof. Dr. Zeki Taştan Siz ne diyorsunuz? Dünyanın hangi kanununu veya örfünü getirirseniz getirin bu gerçeği değiştiremezsiniz. Hepimizin ilk öğretmeni annedir elbette. Ve o öyle bir annedir ki size karnında söylediklerini, yüzünüzü okşamasını ömür boyu hissetmemeniz mümkün değildir. O öyle bir mürebbidir ki ondan aldığınız irfanı dünyanın bütün öğretmenleri bir araya gelse size bağışlayamaz! Ve o öyle bir insandır ki, ondan aldığınız merhameti ve vicdanı hiçbir kanun hiçbir yönetmelik telkin edemez. Zaten insan da sevgi, merhamet ve vicdandan mürekkep değil midir? Bizim yolumuzu aydınlatan ve sadece Anadolu kadınına has olan irfan olmasaydı bugünlere gelebilir miydik? Eğer o yaratılmışların en yücesi olmasaydı Allah Cennetini onun ayakları altına serer miydi? Eğer Allah merhamet etmeseydi okuma yazması olmayan annem, dile kolay 13 çocuk yetiştirebilir miydi? Bunca çocuğa rağmen küçük yaşta vefat eden üç çocuğuna ömür boyu gözyaşı döker miydi? Evet, annem bizim başöğretmenimizdi. Ümmi dünyasına rağmen geleceğimizi aydınlatan ve bize yol gösteren en büyük rehberdi. Ondan öğrendiklerimizi hiçbir hocadan hiçbir kitaptan öğrenmek mümkün değildi. Bu kalabalık aile içinde hastalandığımda sabaha kadar başımda bekleyişini hiçbir zaman unutamam ki! Bu bekleyişte öğrendiğim merhameti, sevgiyi, yüceliği, kalabalığı hangi okul öğretebilirdi? Hele ki terbiyenin daha da önem kazandığı bu çağda kaç mürebbimiz kaldı ki? Şimdi hatırlıyorum da annemi hiçbir zaman kanepeye uzanmış bir şekilde görmedim. Sabah namazında uyanan bu dev kadın, akşama kadar ayakta bir o yana bir bu yana çırpınıp durur ve mümkün değil dinlenemezdi. Abartmıyorum günlük uykusu dört-beş saati geçmezdi. Ağrı’nın o soğuk ve ağır şartları altında, iki odalı evimizde on çocuğa bakmak nasıl bir dayanma gücüdür Ya Rabbi? Ya onlara yemek hazırlamak? On çocuğun elbiselerini elle, çok sonraları merdaneli makineyle yıkamak. Ve size her daim hatırladığım bir geleneğinden bahsedeyim. Bugün ilkokuldan lise sona kadar bir anne, on çocuğu okula tek tek uğurlayabilir mi acaba? Bizde bu âdeta kutsal bir vedaydı. Her sabah annem üstümüzü giydirir veya kontrol ederdi. Ayakkabılarımızı hazırlar, yolcu ederdi. Ancak veda busesinden daha değerli olan; “Allah zihin açıklığı versin.” duasıyla beraber… Annemin en büyük öğretmen oluşunu bu dua’da bulmam uzun yıllarımızı aldı maalesef. Ve o zaman inandım ki, annenin duası bizim en büyük zırhımızdı. Allah, herkesin ömrüne ömür katsın. Ama annenize saygı ve sevgide kusur etmeyin. Ve şu sözümü de unutmayın: Anne giderse dua da ölür!.. Lisede okurken üç yüz öğrenciyi aşıp lise birincisi olmamda da bu dua ve merhamet etkiliydi. Evet, evimiz iki oda bir salondu. On çocuğun daraldığı, küçücük bir yerdi. Beşkardeşin yan yana yattığı zamanları bilirim ve annemin babamın önünde saygıyla eğilirim. Gençler, lise birinciliği yolculuğumda bana ait oda da yoktu masa da... Bizi üniversiteye hazırlayacak dershaneler de yoktu. Üniversiteye hazırlık kitapları da yoktu. Zaten hizmetli babamız özel öğretmen tutacak parasının olması imkânsızdı. Ama anne vardı. / Merhamet vardı. /Sevgi vardı. /Aşk vardı. /Şevk vardı. Ve bunları bize başöğretmenimiz sağlardı. Bize bizi öğreten tüm annelerimizin önünde saygıyla eğiliyorum… Değişen Dünyada Değişen Kadını Anlamak Ömer Faruk Adıyan Oğlum geçenlerde rahatsızlandı, hastanede serum vermişler. Eve geldiğinde neler yaşadığını anlatmasını istediğimde, iğne vurulurken hiç ağlamadığını anlattı, ‘erkek gibi’ bir tabir kullandı. Ben elimden geldiğince bu tür anlarda cinsiyetçi ibareler kullanmamaya özen gösteriyorum. Örneğin böyle bir durumda ‘erkek oğlum’ demektense ‘cesur oğlum’ demeyi daha doğru buluyorum. Erdemlere cinsiyetçi anlamlar yüklemenin yanlış olduğunu düşünüyorum çünkü. Duyguların erdem olduğu yerde kadının ayak izleri de var unutmamalı. Buna rağmen çocuk bunu bir şekilde duymuş ve ezber etmiş olmalı. Binlerce yıllık erkek egemen bir dünyanın içinde büyüyen birinin ve toplumun, modern çağın kadın algısını anlayabilmesi zor olabiliyor. Gelişime ayak uyduramamış veya gelişmeye yeni başlamış ülkelerde bu sadece erkek için değil kadın için de zor olabiliyor. Fakat çağ değişti, kadın uzun ve yorucu bir mücadelenin ardından gelişmiş dünyada, tıpta, bilimsel birçok dalda, ülke yönetimlerinde, birçok iş kolunda, sanatta velhâsıl her alanda adından söz ettirmeyi başardı. Güçlü ekonomileri olan ülkeleri idare eden kadınlar da var, iki kez Nobel ödülü almış kadın da; NASA’da görev yapan bilim kadınları da var, tamamen yapay kalbi bulan doktor kadın da. Yeter ki erkeğe sunulan imkânlar, kadına da sunulsun. O zaman görüyoruz ki onlar da insanlığın ortak mirasına katkılarını çok başarılı bir şekilde yapıyorlar. Gelişmemiş dünyada da hapis, ölüm nice zorluğa rağmen haklarını savunmaya devam ediyor kadınlar, cesaretin acaba özünde dişi bir erdem mi olduğunu erkeğe sordurturcasına hem de. Ülkemizde de bu böyle artık. Bunu anlayabilmemiz şart. Bunu anlamak mecburi bir sürecin bizi zorlamasından ötürü değil, bu kadının hakkı, layığı olmasından dolayı böyle. Gücün akıl ve zekâdan büyük oranda ayrı sayıldığı, kaba kuvvete dayanan eski eril anlayışın günümüzde hiçbir tutarlılığı ve inandırıcılığı yok, bu hakikati görmeliyiz. Kadınlar konu olunca aklıma en çok, insanlığa tarihte nice dahi, zeki kadının katacağı şeyin ataerkil yapının baskın olmasından ötürü heba olması gelir. Yerleşik hayata ve yazılı tarihe geçtiğimiz günlerden bugüne kaç kadın var adını bildiğimiz? Bildiklerimiz de genelde ya saraylı ya da varlıklı ailelerin içinde yetişmiş kadınlar. Kadınların önündeki engellerin nispeten azaldığı bu yüzyılda kadını artık siyasette, sanatta, bilimde ve nitelikli her sahada görünce tarihte insanlığın nice büyük dehayı toprağın altına korkunç bir sessizlikle gönderdiğini anlıyorum ve üzülüyorum. Maalesef bugün kadının hâlâ erkek gibi insan olduğunu, yani akıl, yetenek denen insani olguların onlarda da olduğunu anlayamamış, kadını bir şekilde cinsel zevklerin tatmin aracı olmaktan öte göremeyenleri gördükçe, ilkel bir muhayyilenin bugüne taşınması ruhumu sıkıyor. Feodal dünyanın edilgen, geri plana itilmiş kadın figürü yok artık. Artık ne kadını salt cinsel bir meta olarak görebiliriz, ne de namus kavramını onda sabitleyip, ‘hazine saklanmalı’ safsatasıyla onu esir edebiliriz. Kadınlar artık her yerde, buna alışmalıyız. Her fırsatta gözümüzün önüne şahsiyetinden önce dişiliğini getirmekten vazgeçmeliyiz. Yaban hayvanları gibi bulunulan her sosyal ortamda kadınları bir şekilde şemsiyesi altına almaya çalışan sürü lideri psikolojisinden kurtulmalıyız. Onların korunmaya, emanet edilmeye değil varlıklarını, yeteneklerini özgürce ifade etmeye ihtiyaçları olduğunu anlamalıyız. Bu yazdıklarımı önce kendime söylüyorum. Çünkü bu erkekliğin baş tacı edildiği, erkeğe ‘aferin’ kadına ‘yuh’ mantığının hâkim olduğu bir kültürel yazılımda çok zor ama aşılmaz değil. Artık kadına, erkeğin medeni insana yakışan bir üslupla, tavırla, düşünceyle yaklaşması hayati bir mesele haline gelmiştir. Bunun ilk önce düşünen, yazan, toplumun mümessilleri olan insanlarca hayata geçirilmesi elzemdir. Toplumun bu hususta bu kişilerden beklentisinin olması, en doğal olanıdır. Kadının ayakları yere basan, varlığını; sanata, iş kollarına, bilime, hayatın içine yansıtan yeni hâline toplumu alıştırmak herkesten önce topluma örnek olan kişilerin görevidir. Dehanın, zekânın, yeteneğin cinsiyeti olmaz. Bu, biraz armağan ve çokça çalışmayla ilgili bir durumdur. O zaman insana düşen: Kim olursa olsun, üreten insanın önünde durmamak ve bu çağda kendini bulan, varlığını ortaya koymaya çalışan kadını, geçmişin bilgisizce tabulaştırdığı önyargılara kurban etmemektir. Kadın, Ayna ve Ben Abdurrahman Adıyan I durur aynanın içinde bir oda aynada kadın silueti titrer o da ilişip durmuşlar kösnül duvara kadın sükût sükût duvar ve ayna ey lâlın konuşmaz bülbülü kadın zarif ötüşlerin nerede   aynada süzülürsün buklelerini çözmüş, saçını tararsın harfsiz hecesiz bakışırsın simanla imlâsız kuralsız konuşursun arada bir ağlarsın kadın/ım ey gözünden hayat akıtan kadın dingin bakışların nerede   hayat yüzünü gösterir sana noktalarsın muhabbeti gözyaşıyla anlıyor musun, der gibisin aynaya ya ‘cevabı kendi içinde ara’ derse ayna ey anlıyorum diyen, hisseden kadın can alıcı görüşlerin nerede   kadın/ım hüzün içreyken çok mu konuşur/sun aynayla sırlaşır, dertleşir, gülüşür müsün -sana yansıyor özüm, der misin aynaya ey ayna ile dost olan, sırdaş kadın unuttuğun gülüşlerin nerede.   II ah aynam kadınım, ayna kırık kan ter içinde tenim ve tinim seninse bursa bıçağı gibi keskin bakışın sesine gam nüksetmişse esrik bakışının kırık gülüşünün sebebi bensem bil ki, herkes kışta üşür ben yazda şiirsin dilciğimde sal duygu seline beni   ayna! ayna! geleceği içinde saklayan ayna göster/medin güzel günler bana.   Çiçek Açan Cesetler Leyla Yiğit Kaya Toprağa gömdüğünüz kadınların cesetleri çiçek açtı! konteynerler attığınız kadınların yürekleri gül suyu koktu   Denize atıp kimse ulaşamaz dediğiniz kadınlar masumiyeti gökyüzüne uçtu kurtlar yer dediğiniz cesetler vadilerde ceylan oldu   Unutma ey zaman kefensiz, topraksız buz gibi bir betona girmeye kim ikna edebilir bir kadını? Kıyamet Didem Çetinkaya Savaşta esir düşen çocuklardık ağladıkça savaşmayı öğrendik   Merhamet diledikçe kinle karşılandık, acımızı kinin kurak arazisinde yeşertmeyi öğrendik   Selamet bekledikçe sabretmeyi öğrendik, sabırdan sabırsızlıkla savaşmayı   Sevgi bekledik, umut bekledik vefa bekledik..   Sevdalandık aşkı istedik bir kere olsun sevinçten ağlayalım dedik kahkaha atmak sevincimizi doyasıya yaşamak istedik çok şey mi istedik…   Yaşamak yerine öldürüldük ölmek istemiyorum, çığlıklarıyla ve çocukların gözleri önünde, vahşice katledildik. Gülbeyaz Yusuf Aytekin Deli bir pençe lazım, Gülbeyaz Sessiz, haşin ve gaddar Deli bir gönül lazım, Gülbeyaz Tazecik hayata dolu anılar   Hayale güzel insan lazım, Gülbeyaz Gülüşü bile darbeye kalkışsın Hayale güzel insan lazım Gülbeyaz Dokunuşu bile kalbe işlesin   Azıcık mutluluk lazım, Gülbeyaz Tebessümle hayata kanat gersin Hayatı anlamak lazım, Gülbeyaz Yaşama göğüs gersin   Konuşmayı bilmek lazım, Gülbeyaz Edepsizliği  kaldırmaz bu insan Yokluğu bilmek lazım, Gülbeyaz Varlığın önemi olmaz cahil kalırsın   Her şeyin bir tadı vardır, Gülbeyaz Lakin her şeyi bilecek değilsin Ne ben Tahir olayım ne sen Zühre Sen beni bileceksin bende seni… Yürek Yangınım Can Demir Elveda, yürek yangınlarına korkunç yalnızlıklara gecenin karanlığına  gidiyorum bu gece    Elveda, sonu olmayan patika yollara ıssız gecelere, çıkmaz sokaklara zamanda kaybolanlara masallarda kendini bulanlara  gidiyorum bu gece   Elveda, titrek mum alevinde yazdığım şiirlere sokakları zindan eden şehirlere binaları zangır zangır titreten gök gürültüsüne gidiyorum bu gece   Elveda, gelecekten bahsedip giden sevgililere aya ,güneşe ve kayan yıldızlara elveda, şiirlere, şarkılara dağlara, bayırlara   Elveda, sana da sevgilim gidiyorum bu gece  kurduğumuz anlamsız hayallere nedensiz kavgalarımıza, elveda    Sınırı olmayan yoldan gidiyorum Hem de bu gece ansızın, elveda...   Ey Gözü Yaşlı Kadın Nazan Yerli Ey gözü yaşlı kadın! Hasret’in kime, gözyaşın kan içinin acısı gökte bekliyorken nefesin içinde zindan duvarı dört kalbinden verdin toprağa kanatlar melek çağa gözyaşların ilkbaharda  mezarda çiçek açtıracak ellerinle kazıdığın toprak üstünde kar tarlası   Yaşar mısın yarından sonra elleri toprak kokan kadın yüreğindeki nara yankılanır arşa Muhammed’in güzel adı kaldı sana Fatıma gibi şehit kanı sevabına   Bir ses geldi, koptu kıyamet elleri üşüyen kadın anasın sen doğunun en güçlü anası Defne’nin anası   Melekler seni yâd eyler bir sabah zamansız geldi haber yazılmış silinmez kader sen içimizin acısı, içimizin anası kadın.
Van Gölü İncileri

Anne Giderse Dua da Ölür!...

Prof. Dr. Zeki Taştan

Siz ne diyorsunuz? Dünyanın hangi kanununu veya örfünü getirirseniz getirin bu gerçeği değiştiremezsiniz. Hepimizin ilk öğretmeni annedir elbette. Ve o öyle bir annedir ki size karnında söylediklerini, yüzünüzü okşamasını ömür boyu hissetmemeniz mümkün değildir. O öyle bir mürebbidir ki ondan aldığınız irfanı dünyanın bütün öğretmenleri bir araya gelse size bağışlayamaz! Ve o öyle bir insandır ki, ondan aldığınız merhameti ve vicdanı hiçbir kanun hiçbir yönetmelik telkin edemez.

Zaten insan da sevgi, merhamet ve vicdandan mürekkep değil midir? Bizim yolumuzu aydınlatan ve sadece Anadolu kadınına has olan irfan olmasaydı bugünlere gelebilir miydik? Eğer o yaratılmışların en yücesi olmasaydı Allah Cennetini onun ayakları altına serer miydi?

Eğer Allah merhamet etmeseydi okuma yazması olmayan annem, dile kolay 13 çocuk yetiştirebilir miydi? Bunca çocuğa rağmen küçük yaşta vefat eden üç çocuğuna ömür boyu gözyaşı döker miydi?

Evet, annem bizim başöğretmenimizdi. Ümmi dünyasına rağmen geleceğimizi aydınlatan ve bize yol gösteren en büyük rehberdi. Ondan öğrendiklerimizi hiçbir hocadan hiçbir kitaptan öğrenmek mümkün değildi.

Bu kalabalık aile içinde hastalandığımda sabaha kadar başımda bekleyişini hiçbir zaman unutamam ki! Bu bekleyişte öğrendiğim merhameti, sevgiyi, yüceliği, kalabalığı hangi okul öğretebilirdi? Hele ki terbiyenin daha da önem kazandığı bu çağda kaç mürebbimiz kaldı ki? Şimdi hatırlıyorum da annemi hiçbir zaman kanepeye uzanmış bir şekilde görmedim. Sabah namazında uyanan bu dev kadın, akşama kadar ayakta bir o yana bir bu yana çırpınıp durur ve mümkün değil dinlenemezdi. Abartmıyorum günlük uykusu dört-beş saati geçmezdi. Ağrı’nın o soğuk ve ağır şartları altında, iki odalı evimizde on çocuğa bakmak nasıl bir dayanma gücüdür Ya Rabbi? Ya onlara yemek hazırlamak? On çocuğun elbiselerini elle, çok sonraları merdaneli makineyle yıkamak.

Ve size her daim hatırladığım bir geleneğinden bahsedeyim. Bugün ilkokuldan lise sona kadar bir anne, on çocuğu okula tek tek uğurlayabilir mi acaba? Bizde bu âdeta kutsal bir vedaydı. Her sabah annem üstümüzü giydirir veya kontrol ederdi. Ayakkabılarımızı hazırlar, yolcu ederdi. Ancak veda busesinden daha değerli olan; “Allah zihin açıklığı versin.” duasıyla beraber… Annemin en büyük öğretmen oluşunu bu dua’da bulmam uzun yıllarımızı aldı maalesef. Ve o zaman inandım ki, annenin duası bizim en büyük zırhımızdı. Allah, herkesin ömrüne ömür katsın. Ama annenize saygı ve sevgide kusur etmeyin. Ve şu sözümü de unutmayın:

Anne giderse dua da ölür!..

Lisede okurken üç yüz öğrenciyi aşıp lise birincisi olmamda da bu dua ve merhamet etkiliydi. Evet, evimiz iki oda bir salondu. On çocuğun daraldığı, küçücük bir yerdi. Beşkardeşin yan yana yattığı zamanları bilirim ve annemin babamın önünde saygıyla eğilirim.

Gençler, lise birinciliği yolculuğumda bana ait oda da yoktu masa da... Bizi üniversiteye hazırlayacak dershaneler de yoktu. Üniversiteye hazırlık kitapları da yoktu. Zaten hizmetli babamız özel öğretmen tutacak parasının olması imkânsızdı.

Ama anne vardı. / Merhamet vardı. /Sevgi vardı. /Aşk vardı. /Şevk vardı.

Ve bunları bize başöğretmenimiz sağlardı.

Bize bizi öğreten tüm annelerimizin önünde saygıyla eğiliyorum…

Değişen Dünyada Değişen Kadını Anlamak

Ömer Faruk Adıyan

Oğlum geçenlerde rahatsızlandı, hastanede serum vermişler. Eve geldiğinde neler yaşadığını anlatmasını istediğimde, iğne vurulurken hiç ağlamadığını anlattı, ‘erkek gibi’ bir tabir kullandı. Ben elimden geldiğince bu tür anlarda cinsiyetçi ibareler kullanmamaya özen gösteriyorum. Örneğin böyle bir durumda ‘erkek oğlum’ demektense ‘cesur oğlum’ demeyi daha doğru buluyorum. Erdemlere cinsiyetçi anlamlar yüklemenin yanlış olduğunu düşünüyorum çünkü. Duyguların erdem olduğu yerde kadının ayak izleri de var unutmamalı. Buna rağmen çocuk bunu bir şekilde duymuş ve ezber etmiş olmalı.

Binlerce yıllık erkek egemen bir dünyanın içinde büyüyen birinin ve toplumun, modern çağın kadın algısını anlayabilmesi zor olabiliyor. Gelişime ayak uyduramamış veya gelişmeye yeni başlamış ülkelerde bu sadece erkek için değil kadın için de zor olabiliyor. Fakat çağ değişti, kadın uzun ve yorucu bir mücadelenin ardından gelişmiş dünyada, tıpta, bilimsel birçok dalda, ülke yönetimlerinde, birçok iş kolunda, sanatta velhâsıl her alanda adından söz ettirmeyi başardı. Güçlü ekonomileri olan ülkeleri idare eden kadınlar da var, iki kez Nobel ödülü almış kadın da; NASA’da görev yapan bilim kadınları da var, tamamen yapay kalbi bulan doktor kadın da.

Yeter ki erkeğe sunulan imkânlar, kadına da sunulsun. O zaman görüyoruz ki onlar da insanlığın ortak mirasına katkılarını çok başarılı bir şekilde yapıyorlar. Gelişmemiş dünyada da hapis, ölüm nice zorluğa rağmen haklarını savunmaya devam ediyor kadınlar, cesaretin acaba özünde dişi bir erdem mi olduğunu erkeğe sordurturcasına hem de. Ülkemizde de bu böyle artık. Bunu anlayabilmemiz şart. Bunu anlamak mecburi bir sürecin bizi zorlamasından ötürü değil, bu kadının hakkı, layığı olmasından dolayı böyle. Gücün akıl ve zekâdan büyük oranda ayrı sayıldığı, kaba kuvvete dayanan eski eril anlayışın günümüzde hiçbir tutarlılığı ve inandırıcılığı yok, bu hakikati görmeliyiz.

Kadınlar konu olunca aklıma en çok, insanlığa tarihte nice dahi, zeki kadının katacağı şeyin ataerkil yapının baskın olmasından ötürü heba olması gelir. Yerleşik hayata ve yazılı tarihe geçtiğimiz günlerden bugüne kaç kadın var adını bildiğimiz? Bildiklerimiz de genelde ya saraylı ya da varlıklı ailelerin içinde yetişmiş kadınlar. Kadınların önündeki engellerin nispeten azaldığı bu yüzyılda kadını artık siyasette, sanatta, bilimde ve nitelikli her sahada görünce tarihte insanlığın nice büyük dehayı toprağın altına korkunç bir sessizlikle gönderdiğini anlıyorum ve üzülüyorum.

Maalesef bugün kadının hâlâ erkek gibi insan olduğunu, yani akıl, yetenek denen insani olguların onlarda da olduğunu anlayamamış, kadını bir şekilde cinsel zevklerin tatmin aracı olmaktan öte göremeyenleri gördükçe, ilkel bir muhayyilenin bugüne taşınması ruhumu sıkıyor. Feodal dünyanın edilgen, geri plana itilmiş kadın figürü yok artık. Artık ne kadını salt cinsel bir meta olarak görebiliriz, ne de namus kavramını onda sabitleyip, ‘hazine saklanmalı’ safsatasıyla onu esir edebiliriz.

Kadınlar artık her yerde, buna alışmalıyız. Her fırsatta gözümüzün önüne şahsiyetinden önce dişiliğini getirmekten vazgeçmeliyiz. Yaban hayvanları gibi bulunulan her sosyal ortamda kadınları bir şekilde şemsiyesi altına almaya çalışan sürü lideri psikolojisinden kurtulmalıyız. Onların korunmaya, emanet edilmeye değil varlıklarını, yeteneklerini özgürce ifade etmeye ihtiyaçları olduğunu anlamalıyız.

Bu yazdıklarımı önce kendime söylüyorum. Çünkü bu erkekliğin baş tacı edildiği, erkeğe ‘aferin’ kadına ‘yuh’ mantığının hâkim olduğu bir kültürel yazılımda çok zor ama aşılmaz değil. Artık kadına, erkeğin medeni insana yakışan bir üslupla, tavırla, düşünceyle yaklaşması hayati bir mesele haline gelmiştir. Bunun ilk önce düşünen, yazan, toplumun mümessilleri olan insanlarca hayata geçirilmesi elzemdir. Toplumun bu hususta bu kişilerden beklentisinin olması, en doğal olanıdır.

Kadının ayakları yere basan, varlığını; sanata, iş kollarına, bilime, hayatın içine yansıtan yeni hâline toplumu alıştırmak herkesten önce topluma örnek olan kişilerin görevidir.

Dehanın, zekânın, yeteneğin cinsiyeti olmaz.

Bu, biraz armağan ve çokça çalışmayla ilgili bir durumdur. O zaman insana düşen:

Kim olursa olsun, üreten insanın önünde durmamak ve bu çağda kendini bulan, varlığını ortaya koymaya çalışan kadını, geçmişin bilgisizce tabulaştırdığı önyargılara kurban etmemektir.

Kadın, Ayna ve Ben

Abdurrahman Adıyan

I

durur aynanın içinde bir oda

aynada kadın silueti titrer o da

ilişip durmuşlar kösnül duvara

kadın sükût

sükût duvar ve ayna

ey lâlın konuşmaz bülbülü kadın

zarif

ötüşlerin nerede

 

aynada süzülürsün

buklelerini çözmüş, saçını tararsın

harfsiz hecesiz bakışırsın simanla

imlâsız kuralsız konuşursun

arada bir ağlarsın kadın/ım

ey gözünden hayat akıtan kadın

dingin

bakışların nerede

 

hayat yüzünü gösterir sana

noktalarsın muhabbeti gözyaşıyla

anlıyor musun, der gibisin aynaya

ya ‘cevabı kendi içinde ara’ derse ayna

ey anlıyorum diyen, hisseden kadın

can alıcı

görüşlerin nerede

 

kadın/ım hüzün içreyken

çok mu konuşur/sun aynayla

sırlaşır, dertleşir, gülüşür müsün

-sana yansıyor özüm, der misin aynaya

ey ayna ile dost olan, sırdaş kadın

unuttuğun

gülüşlerin nerede.

 

II

ah aynam kadınım, ayna kırık

kan ter içinde tenim ve tinim

seninse bursa bıçağı gibi keskin bakışın

sesine gam nüksetmişse

esrik bakışının

kırık gülüşünün

sebebi bensem

bil ki, herkes kışta üşür ben yazda

şiirsin dilciğimde

sal duygu seline beni

 

ayna! ayna!

geleceği içinde saklayan ayna

göster/medin güzel günler bana.

 

Çiçek Açan Cesetler

Leyla Yiğit Kaya

Toprağa gömdüğünüz kadınların

cesetleri çiçek açtı!

konteynerler attığınız kadınların

yürekleri gül suyu koktu

 

Denize atıp kimse ulaşamaz

dediğiniz kadınlar masumiyeti

gökyüzüne uçtu

kurtlar yer dediğiniz cesetler

vadilerde ceylan oldu

 

Unutma ey zaman

kefensiz, topraksız

buz gibi bir betona girmeye

kim ikna edebilir bir kadını?

Kıyamet

Didem Çetinkaya

Savaşta esir düşen çocuklardık

ağladıkça savaşmayı öğrendik

 

Merhamet diledikçe

kinle karşılandık,

acımızı kinin kurak arazisinde

yeşertmeyi öğrendik

 

Selamet bekledikçe

sabretmeyi öğrendik,

sabırdan sabırsızlıkla savaşmayı

 

Sevgi bekledik, umut bekledik

vefa bekledik..

 

Sevdalandık aşkı istedik

bir kere olsun

sevinçten ağlayalım dedik

kahkaha atmak

sevincimizi doyasıya yaşamak istedik

çok şey mi istedik…

 

Yaşamak yerine öldürüldük

ölmek istemiyorum, çığlıklarıyla

ve çocukların gözleri önünde,

vahşice katledildik.

Gülbeyaz

Yusuf Aytekin

Deli bir pençe lazım, Gülbeyaz

Sessiz, haşin ve gaddar

Deli bir gönül lazım, Gülbeyaz

Tazecik hayata dolu anılar

 

Hayale güzel insan lazım, Gülbeyaz

Gülüşü bile darbeye kalkışsın

Hayale güzel insan lazım Gülbeyaz

Dokunuşu bile kalbe işlesin

 

Azıcık mutluluk lazım, Gülbeyaz

Tebessümle hayata kanat gersin

Hayatı anlamak lazım, Gülbeyaz

Yaşama göğüs gersin

 

Konuşmayı bilmek lazım, Gülbeyaz

Edepsizliği  kaldırmaz bu insan

Yokluğu bilmek lazım, Gülbeyaz

Varlığın önemi olmaz cahil kalırsın

 

Her şeyin bir tadı vardır, Gülbeyaz

Lakin her şeyi bilecek değilsin

Ne ben Tahir olayım ne sen Zühre

Sen beni bileceksin bende seni…

Yürek Yangınım

Can Demir

Elveda, yürek yangınlarına

korkunç yalnızlıklara

gecenin karanlığına 

gidiyorum bu gece 

 

Elveda, sonu olmayan patika yollara

ıssız gecelere, çıkmaz sokaklara

zamanda kaybolanlara

masallarda kendini bulanlara 

gidiyorum bu gece

 

Elveda, titrek mum alevinde yazdığım şiirlere

sokakları zindan eden şehirlere

binaları zangır zangır titreten gök gürültüsüne

gidiyorum bu gece

 

Elveda, gelecekten bahsedip giden sevgililere

aya ,güneşe ve kayan yıldızlara

elveda, şiirlere, şarkılara

dağlara, bayırlara

 

Elveda, sana da sevgilim

gidiyorum bu gece 

kurduğumuz anlamsız hayallere

nedensiz kavgalarımıza, elveda 

 

Sınırı olmayan yoldan gidiyorum

Hem de bu gece ansızın, elveda...

 

Ey Gözü Yaşlı Kadın

Nazan Yerli

Ey gözü yaşlı kadın!

Hasret’in kime, gözyaşın kan

içinin acısı gökte bekliyorken

nefesin içinde zindan duvarı

dört kalbinden verdin toprağa

kanatlar melek çağa

gözyaşların ilkbaharda 

mezarda çiçek açtıracak

ellerinle kazıdığın toprak

üstünde kar tarlası

 

Yaşar mısın yarından sonra

elleri toprak kokan kadın

yüreğindeki nara yankılanır arşa

Muhammed’in güzel adı kaldı sana

Fatıma gibi şehit kanı sevabına

 

Bir ses geldi, koptu kıyamet

elleri üşüyen kadın

anasın sen doğunun en güçlü anası

Defne’nin anası

 

Melekler seni yâd eyler

bir sabah zamansız geldi haber

yazılmış silinmez kader

sen içimizin acısı, içimizin anası kadın.

Habere ifade bırak !
Habere ait etiket tanımlanmamış.
Okuyucu Yorumları (0)

Yorumunuz başarıyla alındı, inceleme ardından en kısa sürede yayına alınacaktır.

Yorum yazarak Topluluk Kuralları’nı kabul etmiş bulunuyor ve vansesigazetesi.com sitesine yaptığınız yorumunuzla ilgili doğrudan veya dolaylı tüm sorumluluğu tek başınıza üstleniyorsunuz. Yazılan tüm yorumlardan site yönetimi hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.
Sitemizden en iyi şekilde faydalanabilmeniz için çerezler kullanılmaktadır, sitemizi kullanarak çerezleri kabul etmiş saylırsınız.