Yazı Detayı
27 Ocak 2020 - Pazartesi 14:37
 
Can dediğin kuş misali...
Şahbettin Uluat
veyselvuran655
 
 

Can dediğin kuş misali,

Kayar gider elimizden.

Haberini aldığımızda ürpeririz. Önce anlamakta, sonra da inanmakta güçlük çekeriz.

Kendimizin de, diğer sevdiklerimizin de bu dünyaya sıkı sıkıya bağlı olduğumuzu, ölümün bizim kapımızı kolay kolay, en azından şimdilik çalmayacağını düşündüğümüz; böylesi dayanaksız bir yargıyla şerbetlenmiş olduğumuz için yaşarız bunları.

Bir anda kapı kırılır, köprü yıkılır ve neye uğradığımızı şaşırırız.

Sevdiğimiz bir insanın ölüm haberidir gelen.

Gündelik yaşamımız o sağlam asfalt gibi zemininde, güzel duygularımızın orta yerinde bir anda kocaman kara bir delik açılır ve içimizde yaşama sevinci, coşku adına ne varsa yutar götürür.

Annemiz, babamız, evladımız, kardeşimiz diğer yakınlarımız...

Sevip saydığımız başka bir büyüğümüz, coşkuyla bağlı olduğumuz bir küçüğümüz...

Kendisiyle hiç görüşmediğimiz, hiç tanışmadığımız ama şu ya da bu nedenle hayranı olduğumuz bir sanatçı, sporcu, politikacı...

Bir yıldız gibi kayar, giderler.

Kayan bir yıldızın gecenin karanlığında kaybolduğu gibi kaybolurlar, aramızdan eksilirler, dünyada o andan itibaren görünmez olurlar.

Giderken arkalarında bıraktıkları ışık da, yangın da her birimizde diğerlerindekinden farklı ve eşsiz olur.

Cinsiyetimiz, yaşımız, ten rengimiz, etnik kökenimiz, sosyo-ekonomik durumumuz, unvanımız, konumumuz ne olursa olsun bunları yaşarız. Kişilik özelliklerimiz nedeniyle etkilenme düzeylerimiz az ya da çok olabilir ama hepsi bu kadarla kalır. Aslında ölüm de bu farklılıkları dikkate almaz her yaştan, her ten renginden, her etnik kökenden ve her sosyal sınıftan, her unvandan, her konumdan insanı alır durur.

Duygusallığın yoğun yaşandığı kapalı bir toplumun üyesiysek ölümün getirdiği acı bedenimizin her yerine ulaşan sinirlerimize, oradan da bütün canımıza, varlığımıza, yüreğimize dokunur. Diğer hısım akrabayla, eş dostla bir araya gelip giden kişinin anılarını yaşatarak, duruma göre giysilerini ortaya yayıp ağıtlar yakarak bir süre daha acılarımızı canlı tutarız.

Açık, modern, eğitimli ve hızlı yaşayan bir toplumun üyesiysek ölümün kaçınılmaz olduğunu biliriz. İçimizdeki duygusallığın bizi kontrol altına almasına fazla izin vermeden acımızı yaşar, sonra işimize uğraşımıza döneriz.

Yaratıcının takdirine yürekten inanan dini bütün insanlardan isek inançlarımız duygularımızın olumsuz baskısını bertaraf eder, takdir der, geleni metanetle karşılar, içimizdeki yarayı hızla kabuk bağlamaya bırakırız.

Elbette bir de ölümü tamamen unutmuş olanlarımız vardır ki onların bir kısmı ölüm karşısında neye uğradığını şaşırırlar. Paniğe kapılır, isyan eder, travma geçirirler. Bazen ömürlerinin sonuna kadar o acıyı kucaklayarak yaşarlar ki, ölümlerden en çok zarar görenler onlardır.

Her ölüm yaralar ama hazırlıksız yakalandığımız beklenmedik ölümler daha çok yaralar. Kazalarla, afetlerle, intiharlarla beklenmedik diğer nedenlerle gelen ölümler. Genç - yaşlı, sağlam - hasta ayırmadan alıp götüren ölümlerdir bunlar. Yakın - uzak, hangimizi sarsmaz ki! Kapımızı çalmadan hazırlıksız yakalarlar bizleri. Sonra keşkeler gelir. Keşke gitmeseydi, keşke yapmasaydı, keşke çalışmasaydı, keşke... Keşke...

Ölümün kapısını çaldığı insanın kim olduğu, gidişiyle kimleri nasıl etkileyeceği de ayrı bir başlıktır bu konuda.

Kimileri zengin, şöhret sahibi, çevresi geniş ya da gönül ehli oldukları için cenazelerinde çokça insan toplanır. Kimilerinin cenazesi birkaç kişi ile kaldırılır.

Kimileri çevreye, bölgeye, ülkeye vermiş oldukları rahatsızlıktan ötürü, ölünce fazla ilgi görmezler. Hatta Kazak Abdal'ın şiddetle tepki gösterdiği köylüsünün durumuna da düşebilirler. 

Ne demişti Kazak Abdal yüzyıllar önce, hatırlayalım;

"Münkir münafığın soyu,

Yıktı harap etti köyü...

Ölüsüne bir tas suyu

Dökenin de avr...ı"

Rahmetli ozanımız Âşık Yaşar Reyhani de bir şiirinde cenazeye katılım durumunu maddi zenginlik açısından değerlendirip şöyle demişti;

Bir ölünün cemaati az ise,

Bilin ki, bu ölen bir fukaradır.

Bir ölünün cemaati çok ise,

Ölen insan değil, ölen paradır.

Şu an yaşamakta olan her canlının beklenen kaçınılmaz sonudur ölüm. Sevdiklerimize de, sevmediklerimize de; tanıdıklarımıza da, tanımadıklarımıza da; aynı dili konuşup aynı bölgede yaşayanlara da, farklı diller konuşup farklı bölgelerde yaşayanlara da;  farklı şeylere inananlara da herkese ulaşır ve çayır biçen bir tırpancı gibi muhataplarını ayırmadan, torpil yapmadan her konumdan insanı biçer.

Beden kafesinin kuşu, kanat açıp uzaklaşınca, geriye kalan kocaman bir ders olur; görebilene.

Tabi, ders almayanlarımız da olur. Hatta sıradan ve masum ölümlere sevinenlerimiz de.

İster inanın, ister inanmayın; bu haller canlıların en akıllısı (!) olan insanın, defolarından sadece iki tanesidir.

 
Etiketler: Can, dediğin, kuş, misali...,
Yorumlar
Diğer Yazılar
İdlib bombalanıyor...
Van'a Kar Yağıyor...
Kitap
Siyasal Kültür Farklılıkları
Van ve Van Gölü Ekspresi
Dünya sinemasındayız...
Hepimiz aynı gemide değiliz...
Van neden hatırlanır?
Şeb-i Yelda
Van Kitap Fuarı
Adam gibi adam sorunu
Bir kısım gençlerimiz
Öğretmenim
Mümtaz Sami Özok ve Zirve Beyazı
Bisiklet Rüyası
Eski Van Resimleri
Hepimiz insanız ama...
Sosyal medya
Girişimcilik ruhu
Biz o zamanları yaşamadık…
Dünya ormanında insan
İyi Ki Varsın Nurgül Öğretmen 2 Bir Mezuniyet Töreni
Van Yüzüncü Yıl Üniversitemiz 38 yaşında
İyi ki varsın Nurgül Öğretmen 1 Önyargılar Yıkılırken
Van Et Kombinası Anıları - 2
Van Et Kombinası Anıları 1
Kadın cinayetleri çözemediğimiz kör düğüm
Bayramlar şekerler değişen alışkanlıklar
Machida Mezarlığı
Daha daha nasılsınız?
Gurbet memleket ve Erik Değdirenler
Uzun ince bir yolda 82. yıl
Kabak taşa değse de vay kabağın başına…
İnsanın çağdaş iletişim teknolojileriyle dansı
Gitmeler ve kalmalar üzerine…
Babam sağ olsun!
Yeni bir yüksek lisans ve doktora mevsimi
Memleket özlemi Van mevsimi
Bizim eller
Görebildiklerimiz öngörebildiklerimiz
Bilen Bilir
Tarladaki Çamur
İnsanlar ve mevsimler
Tehcir
Modern dünya ve gerçek iyilik
Helalleşme kültürü
Geçmişe Özlem (Bir Van Şiiri)
Bir zamanlar Van Et Balık
Kılavuzu karga olanın...
Beyni küçük cürmü büyük insanlar
Gurbette bir taziye
Evlenmek evlenebilmek
Taşındık tanış olduk
Biraz güneş
Dünün ve bugünün Sahalin'leri
O günlerde aşk
Yazarlar yazılar kitaplar
Halep Artık Halepçedir
Erzurum'a Kar Yağardı
Dünyada Van
Çağdaş gulyabaniler
Genç olmak
Büyüyoruz değişiyoruz
Bir sevdadır okumak
Seslerimiz de sözlerimiz de farklıdır
Bir Van Romanı Şark Yıldızı
Ah Çocuk…
Kentimizi korumak kendimizi korumak
Başkan ile Vatandaş Tayyar Başkan ile Perişan Teyze
Biz Dımso'ya niye güldük?
Van ve iç göçler
Unutulanlar, unutulmayanlar, unutulamayanlar
Her genç adama bir Abdurrahman Amca
Rahmetli Hıdo, Van ve Dünya
Biz çocuktuk, memleketimiz Van'dı
Temizlik zamanı
Akdamar'ın Çanları Yeniden Çalarken
Eldeki kuş, daldaki kuş, resimdeki kuş
Bir Yaz Günü Akadamar'da
Doları kim dolduruyor?
Van'ımız, Yazımız, Kadınlarımız
Van'ımız, Yazımız, Kadınlarımız
Van'la Sohbet
Haber Yazılımı